Credere me tamen hoc oculo renuente negavi — Ei mihi, iam didici sic ego posse loqui!His ego blanditiis, si peccatura fuissem,Flecterer; his poterant pectora nostra capi.Est quoque, confiteor, facies tibi rara, potestqueVelle sub amplexus ire puella tuos;Altera vel potius felix sine crimine fiat,Quam cadat externo noster amore pudor.Disce modo exemplo formosis posse carere;Est virtus placitis abstinuisse bonis.Quam multos credis iuvenes optare quod optas,Qui sapiant? oculos an Paris unus habes?Non tu plus cernis, sed plus temerarius audes:Nec tibi plus cordis, sed nimis oris, adest. Tunc ego te vellem celeri venisse carina,Cum mea virginitas mille petita procis;Si te vidissem, primus de mille fuisses.Iudicio veniam vir dabit ipse meo.Ad possessa venis praeceptaque gaudia, serus;Spes tua lenta fuit; quod petis, alter habet.Ut tamen optarim fieri tua Troica coniunx,Invitam sic me nec Menelaus habet.Desine molle, precor, verbis convellere pectus,Neve mihi, quam te dicis amare, noce;