Ferrea, crede mihi, non sum; sed amare repugnoIllum, quem fieri vix puto posse meum.Quid bibulum curvo proscindere litus aratro,Spemque sequi coner quam locus ipse negat?Sum rudis ad Veneris furtum, nullaque fidelem — Di mihi sunt testes — lusimus arte virum.Nunc quoque, quod tacito mando mea verba libello,Fungitur officio littera nostra novo.Felices, quibus usus adest! ego nescia rerumDifficilem culpae suspicor esse viam.Ipse malo metus est; iam nunc confundor, et omnesIn nostris oculos vultibus esse reor.Nec reor hoc falso; sensi mala murmura vulgi,Et quasdam voces rettulit Aethra mihi.At tu dissimula, nisi si desistere mavis!Sed cur desistas? dissimulare potes.Lude, sed occulte! maior, non maxima, nobisEst data libertas, quod Menelaus abest.Ille quidem procul est, ita re cogente, profectus;Magna fuit subitae iustaque causa viae — Aut mihi sic visum est. ego, cum dubitaret an iret,'Quam primum,' dixi, 'fac rediturus eas!' Omine laetatus dedit oscula, 'res' que 'domusqueEt tibi sit curae Troicus hospes,' ait.