Ipse tibi hoc suadet rebus, non voce, maritus,Neve sui furtis hospitis obstet, abest.Non habuit tempus, quo Cresia regna videret,Aptius — o mira calliditate virum!'Res, et ut Idaei mando tibi,' dixit iturus,'Curam pro nobis hospitis, uxor, agas.'Neclegis absentis, testor, mandata mariti!Cura tibi non est hospitis ulla tui.Huncine tu speras, hominem sine pectore, dotesPosse satis formae, Tyndari, nosse tuae?Falleris — ignorat; nec, si bona magna putaret,Quae tenet, externo crederet illa viro.Ut te nec mea vox nec te meus incitet ardor,Cogimur ipsius commoditate frui — Aut erimus stulti, sic ut superemus et ipsum,Si tam securum tempus abibit iners. Paene suis ad te manibus deducit amantem;Utere mandantis simplicitate viri!Sola iaces viduo tam longa nocte cubili;In viduo iaceo solus et ipse toro.Te mihi meque tibi communia gaudia iungant;Candidior medio nox erit illa die.Tunc ego iurabo quaevis tibi numina mequeAdstringam verbis in sacra vestra meis;