Quem supra ramos expandit aquatica lotos,Una nemus; tenero caespite terra viret.Hic ego cum lassos posuissem flebilis artus,Constitit ante oculos Naias una meos.Constitit et dixit: 'quoniam non ignibus aequisUreris, Ambracia est terra petenda tibi.Phoebus ab excelso, quantum patet, adspicit aequor — Actiacum populi Leucadiumque vocant.Hinc se Deucalion Pyrrhae succensus amoreMisit, et inlaeso corpore pressit aquas.Nec mora, versus amor fugit lentissima mersiPectora, Deucalion igne levatus erat.Hanc legem locus ille tenet. pete protinus altamLeucada nec saxo desiluisse time!' Ut monuit, cum voce abiit; ego territa surgo,Nec lacrimas oculi continuere mei.Ibimus, o nymphe, monstrataque saxa petemus;Sit procul insano victus amore timor!Quidquid erit, melius quam nunc erit! aura, subitoEt mea non magnum corpora pondus habe!Tu quoque, mollis Amor, pennas suppone cadenti,Ne sim Leucadiae mortua crimen aquae!Inde chelyn Phoebo, communia munera, ponam,Et sub ea versus unus et alter erunt: