At cum se Titan ostendit et omnia secum, Tam cito me somnos destituisse queror; Antra nemusque peto, tamquam nemus antraque prosint — Conscia deliciis illa fuere meis. Illuc mentis inops, ut quam furialis Enyo Attigit, in collo crine iacente feror. Antra vident oculi scabro pendentia tofo, Quae mihi Mygdonii marmoris instar erant; Invenio silvam, quae saepe cubilia nobis Praebuit et multa texit opaca coma — Sed non invenio dominum silvaeque meumque. Vile solum locus est; dos erat ille loci. Cognovi pressas noti mihi caespitis herbas; De nostro curvum pondere gramen erat. Incubui tetigique locum, qua parte fuisti; Grata prius lacrimas conbibit herba meas. Quin etiam rami positis lugere videntur Frondibus, et nullae dulce queruntur aves; Sola virum non ulta pie maestissima mater Concinit Ismarium Daulias ales Ityn. Ales Ityn, Sappho desertos cantat amores — Hactenus; ut media cetera nocte silent. Est nitidus vitroque magis perlucidus omni Fons sacer — hunc multi numen habere putant —