Et lacrimae deerant oculis et verba palato,Adstrictum gelido frigore pectus erat.Postquam se dolor invenit, nec pectora plangiNec puduit scissis exululare comis,Non aliter, quam si nati pia mater ademptiPortet ad exstructos corpus inane rogos.Gaudet et e nostro crescit maerore CharaxusFrater, et ante oculos itque reditque meos,Utque pudenda mei videatur causa doloris,'Quid dolet haec? certe filia vivit!' ait.Non veniunt in idem pudor atque amor. omne videbatVulgus; eram lacero pectus aperta sinu.Tu mihi cura, Phaon; te somnia nostra reducunt — Somnia formoso candidiora die.Illic te invenio, quamvis regionibus absis;Sed non longa satis gaudia somnus habetSaepe tuos nostra cervice onerare lacertos,Saepe tuae videor supposuisse meos; Oscula cognosco, quae tu committere linguaAptaque consueras accipere, apta dare.Blandior interdum verisque simillima verbaEloquor, et vigilant sensibus ora meis.Ulteriora pudet narrare, sed omnia fiunt,Et iuvat, et siccae non licet esse mihi.