sola viri mollis aditus et tempora noras.I, soror, atque hostem supplex adfare superbum:non ego cum Danais Troianam exscindere gentemAulide iuravi, classemve ad Pergama misi,nec patris Anchisae cineres Manisve revelli,cur mea dicta neget duras demittere in auris.Quo ruit? Extremum hoc miserae det munus amanti:exspectet facilemque fugam ventosque ferentis.Non iam coniugium antiquum, quod prodidit, oro,nec pulchro ut Latio careat regnumque relinquat:tempus inane peto, requiem spatiumque furori,dum mea me victam doceat fortuna dolere.Extremam hanc oro veniam—miserere sororis—quam mihi cum dederit, cumulatam morte remittam.Talibus orabat, talisque miserrima fletusfertque refertque soror: sed nullis ille moveturfletibus, aut voces ullas tractabilis audit;fata obstant, placidasque viri deus obstruit auris.Ac, velut annoso validam cum robore quercumAlpini Boreae nunc hinc nunc flatibus illinceruere inter se certant; it stridor, et altaeconsternunt terram concusso stipite frondes;ipsa haeret scopulis, et, quantum vertice ad aurasaetherias, tantum radice in Tartara tendit:haud secus adsiduis hinc atque hinc vocibus herostunditur, et magno persentit pectore curas;mens immota manet; lacrimae volvuntur inanes.Tum vero infelix fatis exterrita Didomortem orat; taedet caeli convexa tueri.Quo magis inceptum peragat lucemque relinquat,