At pius Aeneas, quamquam lenire dolentemsolando cupit et dictis avertere curas,multa gemens magnoque animum labefactus amore,iussa tamen divom exsequitur, classemque revisit.Tum vero Teucri incumbunt, et litore celsasdeducunt toto naves: natat uncta carina;frondentisque ferunt remos et robora silvisinfabricata, fugae studio.Migrantis cernas, totaque ex urbe ruentis.Ac velut ingentem formicae farris acervumcum populant, hiemis memores, tectoque reponunt;it nigrum campis agmen, praedamque per herbasconvectant calle angusto; pars grandia truduntobnixae frumenta umeris; pars agmina coguntcastigantque moras; opere omnis semita fervet.Quis tibi tum, Dido, cernenti talia sensus?quosve dabas gemitus, cum litora fervere lateprospiceres arce ex summa, totumque videresmisceri ante oculos tantis clamoribus aequor?Improbe Amor, quid non mortalia pectora cogis?Ire iterum in lacrimas, iterum temptare precandocogitur, et supplex animos submittere amori,ne quid inexpertum frustra moritura relinquat.Anna, vides toto properari litore; circumundique convenere; vocat iam carbasus auras,puppibus et laeti nautae imposuere coronas.Hunc ego si potui tantum sperare dolorem,et perferre, soror, potero. Miserae hoc tamen unumexsequere, Anna, mihi. Solam nam perfidus illete colere, arcanos etiam tibi credere sensus;