tot linguae, totidem ora sonant, tot subrigit aures.Nocte volat caeli medio terraeque per umbram,stridens, nec dulci declinat lumina somno;luce sedet custos aut summi culmine tecti,turribus aut altis, et magnas territat urbes;tam ficti pravique tenax, quam nuntia veri.Haec tum multiplici populos sermone replebatgaudens, et pariter facta atque infecta canebat:venisse Aenean, Troiano sanguine cretum,cui se pulchra viro dignetur iungere Dido;nunc hiemem inter se luxu, quam longa, fovereregnorum immemores turpique cupidine captos.Haec passim dea foeda virum diffundit in ora.Protinus ad regem cursus detorquet Iarban,incenditque animum dictis atque aggerat iras.Hic Hammone satus, rapta Garamantide Nympha,templa Iovi centum latis immania regnis,centum aras posuit, vigilemque sacraverat ignem,excubias divom aeternas, pecudumque cruorepingue solum et variis florentia limina sertis.Isque amens animi et rumore accensus amarodicitur ante aras media inter numina divommulta Iovem manibus supplex orasse supinis:Iuppiter omnipotens, cui nunc Maurusia pictisgens epulata toris Lenaeum libat honorem,aspicis haec, an te, genitor, cum fulmina torques,nequiquam horremus, caecique in nubibus ignesterrificant animos et inania murmura miscent?Femina, quae nostris errans in finibus urbemexiguam pretio posuit, cui litus arandum