cervicem inflexam posuit, iacuitque per antrumimmensus, saniem eructans et frusta cruentoper somnum commixta mero, nos magna precatinumina sortitique vices, una undique circumfundimur, et telo lumen terebramus acuto,—ingens, quod torva solum sub fronte latebat,Argolici clipei aut Phoebeae lampadis instar,—et tandem laeti sociorum ulciscimur umbras.Sed fugite, O miseri, fugite, atque ab litore funemrumpite.Nam qualis quantusque cavo Polyphemus in antrolanigeras claudit pecudes atque ubera pressat,centum alii curva haec habitant ad litora volgoinfandi Cyclopes, et altis montibus errant.Tertia iam lunae se cornua lumine complent,cum vitam in silvis inter deserta ferarumlustra domosque traho, vastosque ab rupe Cyclopasprospicio, sonitumque pedum vocemque tremesco.Victum infelicem, bacas lapidosaque corna,dant rami et volsis pascunt radicibus herbae.Omnia conlustrans, hanc primum ad litora classemconspexi venientem. Huic me, quaecumque fuisset,addixi: satis est gentem effugisse nefandam.Vos animam hanc potius quocumque absumite leto.Vix ea fatus erat, summo cum monte videmusipsum inter pecudes vasta se mole moventempastorem Polyphemum et litora nota petentem,monstrum horrendum, informe, ingens, cui lumen ademptum.Trunca manu pinus regit et vestigia firmat;lanigerae comitantur oves—ea sola voluptas