sollemnis cum forte dapes et tristia donaante urbem in luco falsi Simoentis ad undamlibabat cineri Andromache, Manisque vocabatHectoreum ad tumulum, viridi quem caespite inanemet geminas, causam lacrimis, sacraverat aras.Ut me conspexit venientem et Troïa circumarma amens vidit, magnis exterrita monstrisderiguit visu in medio, calor ossa reliquit;labitur, et longo vix tandem tempore fatur:Verane te facies, verus mihi nuntius adfers,nate dea? Vivisne, aut, si lux alma recessit,Hector ubi est? Dixit, lacrimasque effudit et omnemimplevit clamore locum. Vix pauca furentisubicio, et raris turbatus vocibus hisco:Vivo equidem, vitamque extrema per omnia duco;ne dubita, nam vera vides.Heu, quis te casus deiectam coniuge tantoexcipit, aut quae digna satis fortuna revisitHectoris Andromachen? Pyrrhin’ conubia servas?Deiecit vultum et demissa voce locuta est:O felix una ante alias Priameïa virgo,hostilem ad tumulum Troiae sub moenibus altisiussa mori, quae sortitus non pertulit ullos,nec victoris eri tetigit captiva cubile!nos, patria incensa, diversa per aequora vectae,stirpis Achilleae fastus iuvenemque superbum,servitio enixae, tulimus: qui deinde, secutusLedaeam Hermionen Lacedaemoniosque hymenaeos,me famulo famulamque Heleno transmisit habendam.Ast illum, ereptae magno inflammatus amore