Ilium et ex imo verti Neptunia Troia;ac veluti summis antiquam in montibus ornumcum ferro accisam crebrisque bipennibus instanteruere agricolae certatim,—illa usque minaturet tremefacta comam concusso vertice nutat,volneribus donec paulatim evicta, supremumcongemuit, traxitque iugis avolsa ruinam.Descendo, ac ducente deo flammam inter et hostisexpedior; dant tela locum, flammaeque recedunt.Atque ubi iam patriae perventum ad limina sedisantiquasque domos, genitor, quem tollere in altosoptabam primum montis primumque petebam,abnegat excisa vitam producere Troiaexsiliumque pati. Vos O, quibus integer aevisanguis, ait solidaeque suo stant robore vires,vos agitate fugam:me si caelicolae voluissent ducere vitam,has mihi servassent sedes. Satis una superquevidimus exscidia et captae superavimus urbi.Sic O, sic positum adfati discedite corpus.Ipse manu mortem inveniam; miserebitur hostisexuviasque petet; facilis iactura sepulcri.Iam pridem invisus divis et inutilis annosdemoror, ex quo me divom pater atque hominum rexfulminis adflavit ventis et contigit igni.Talia perstabat memorans, fixusque manebat.Nos contra effusi lacrimis, coniunxque CreüsaAscaniusque omnisque domus, ne vertere secumcuncta pater fatoque urguenti incumbere vellet.Abnegat, inceptoque et sedibus haeret in isdem.