Invadunt urbem somno vinoque sepultam;caeduntur vigiles, portisque patentibus omnisaccipiunt socios atque agmina conscia iungunt.Tempus erat, quo prima quies mortalibus aegrisincipit, et dono divom gratissima serpit.In somnis, ecce, ante oculos maestissimus Hectorvisus adesse mihi, largosque effundere fletus,raptatus bigis, ut quondam, aterque cruentopulvere, perque pedes traiectus lora tumentis.Ei mihi, qualis erat, quantum mutatus ab illoHectore, qui redit exuvias indutus Achilli,vel Danaum Phrygios iaculatus puppibus ignis,squalentem barbam et concretos sanguine crinisvolneraque illa gerens, quae circum plurima murosaccepit patrios. Ultro flens ipse videbarCompellare virum et maestas expromere voces:O lux Dardaniae, spes O fidissima Teucrum,quae tantae tenuere morae? Quibus Hector ab orisexspectate venis? Ut te post multa tuorumfunera, post varios hominumque urbisque laboresdefessi aspicimus! Quae causa indigna serenosfoedavit voltus? Aut cur haec volnera cerno?Ille nihil, nec me quaerentem vana moratur,sed graviter gemitus imo de pectore ducens,Heu fuge, nate dea, teque his, ait, eripe flammis.Hostis habet muros; ruit alto a culmine Troia.Sat patriae Priamoque datum: si Pergama dextradefendi possent, etiam hac defensa fuissent.Sacra suosque tibi commendat Troia penatis:hos cape fatorum comites, his moenia quaere