mittimus, isque adytis haec tristia dicta reportat:Sanguine placastis ventos et virgine caesa,cum primum Iliacas, Danai, venistis ad oras;sanguine quaerendi reditus, animaque litandumArgolica. Volgi quae vox ut venit ad auris,obstipuere animi, gelidusque per ima cucurritossa tremor, cui fata parent, quem poscat Apollo.Hic Ithacus vatem magno Calchanta tumultuprotrahit in medios; quae sint ea numina divom,flagitat; et mihi iam multi crudele canebantartificis scelus, et taciti ventura videbant.Bis quinos silet ille dies, tectusque recusatprodere voce sua quemquam aut opponere morti.Vix tandem, magnis Ithaci clamoribus actus,composito rumpit vocem, et me destinat arae.Adsensere omnes, et, quae sibi quisque timebat,unius in miseri exitium conversa tulere.Iamque dies infanda aderat; mihi sacra parari,et salsae fruges, et circum tempora vittae:eripui, fateor, leto me, et vincula rupi,limosoque lacu per noctem obscurus in ulvadelitui, dum vela darent, si forte dedissent.Nec mihi iam patriam antiquam spes ulla videndi,nec dulcis natos exoptatumque parentem;quos illi fors et poenas ob nostra reposcenteffugia, et culpam hanc miserorum morte piabunt.Quod te per superos et conscia numina veri,per si qua est quae restet adhuc mortalibus usquamintemerata fides, oro, miserere laborumtantorum, miserere animi non digna ferentis.