C. Cotta, in ambitione artifex, dicere solebat se
 operam suam, quoad non contra officium rogaretur, polliceri solere omnibus, impertire iis
 apud quos optime poni arbitraretur; ideo se nemini negare, quod saepe accideret causa cur is
 cui pollicitus esset non uteretur, saepe ut ipse magis esset vacuus quam putasset; neque
 posse eius domum compleri qui tantum modo reciperet quantum videret se obire posse; casu
 fieri ut agantur ea quae non putaris, illa quae credideris in manibus esse ut aliqua de
 causa non agantur; deinde esse extremum ut irascatur is cui mendacium dixeris. id , si promittas, et incertum est et in diem et in
 paucioribus; sin autem id neges, et certe abalienes et statim et pluris. plures 
 enim multo sunt qui rogant ut uti liceat opera alterius quam qui utuntur. qua re
 satius est ut ex his aliquos aliquando in foro tibi irasci quam omnis continuo domi,
 praesertim cum multo magis irascantur iis qui negent, quam ei quem videant ea ex causa
 impeditum, ut facere quod promisit cupiat si ullo modo possit. ac ne videar aberrasse a distributione mea, qui haec in hac
 populari parte petitionis disputem, hoc sequor, haec omnia non tam ad amicorum studia quam
 ad popularem famam pertinere, et si inest aliquid ex illo genere, benigne respondere,
 studiose inservire negotiis ac periculis amicorum, tamen hoc loco ea dico, quibus
 multitudinem capere possis, ut de nocte domus compleatur, ut multi spe tui praesidi
 teneantur, ut amiciores abs te discedant quam accesserint, ut quam plurimorum aures optimo
 sermone compleantur.