quoniam de amicitiis
 constituendis satis dictum est, dicendum est de illa altera parte petitionis quae in
 populari ratione versatur. ea desiderat nomenclationem, blanditiam, adsiduitatem,
 benignitatem, rumorem, spem in re publica. primum quod facis, ut homines noris, significa ut appareat, et auge ut
 cotidie melius fiat. nihil mihi tam populare neque tam gratum videtur.
 deinde id quod natura non habes induc in animum ita simulandum esse ut natura
 facere videare. quamquam plurimum natura valet, tamen videtur in paucorum mensum
 negotio posse simulatio naturam vincere. nam comitas tibi non deest, ea quae bono
 ac suavi homine digna est, sed opus est magno opere blanditia, quae etiam si vitiosa est et
 turpis in cetera vita, tamen in petitione est necessaria. etenim cum deteriorem
 aliquem adsentando facit, tum improba est, cum amiciorem, non tam vituperanda, petitori vero
 necessaria est, cuius frons et vultus et sermo ad eorum quoscumque convenerit sensum et
 voluntatem commutandus et accommodandus est. iam adsiduitatis nullum est praeceptum, verbum ipsum docet quae res sit.
 prodest quidem vehementer nusquam discedere, sed tamen hic fructus est
 adsiduitatis, non solum esse Romae atque in foro sed adsidue petere, saepe
 eosdem appellare, non committere ut quisquam possit dicere, †quod eius consequi
 possis, si abs te non sit rogatum† et valde ac diligenter rogatum. benignitas autem late patet. est in re
 familiari, quae quamquam ad multitudinem pervenire non potest, tamen ab amicis si laudatur,
 multitudini grata est; est in conviviis, quae fac et abs te et ab amicis tuis concelebrentur
 et passim et tributim; est etiam in opera, quam pervulga et communica, curaque ut
 aditus ad te diurni nocturnique pateant, neque solum foribus aedium tuarum sed etiam vultu
 ac fronte, quae est animi ianua; quae si significat voluntatem abditam esse
 ac retrusam, parvi refert patere ostium. homines enim non modo promitti sibi,
 praesertim quod de candidato petant, sed etiam large atque honorifice promitti volunt.
 qua re hoc quidem facile praeceptum est, ut
 quod facturus sis id significes te studiose ac libenter esse facturum; illud difficilius et
 magis ad tempus quam ad naturam accommodatum tuam, quod facere non possis, ut id†
 iucunde neges† quorum alterum est tamen boni viri, alterum boni petitoris.
 nam cum id petitur, quod honeste aut non sine detrimento est nostro
 promittere non possumus, quo modo si qui roget ut contra amicum aliquem causam recipiamus,
 belle negandum est, ut ostendas necessitudinem, demonstres quam moleste feras, aliis te
 rebus exsarturum esse persuadeas.