ego autem tibi hoc confirmo, esse neminem, nisi aliqua
 necessitudine competitorum alicui tuorum sit adiunctus, a quo non facile si contenderis
 impetrare possis ut suo beneficio promereatur se ut ames et sibi ut debeas, modo ut
 intellegat te magni aestimare ex animo agere, bene se ponere, fore ex eo non brevem et
 suifragatoriam sed firmam et perpetuam amicitiam. nemo erit, mihi crede, in quo modo aliquid sit, qui hoc tempus sibi oblatum
 amicitiae tecum constituendae praetermittat, praesertim cum tibi hoc casus adferat ut ii
 tecum petant quorum amicitia aut contemnenda aut fugienda sit, et qui hoc quod ego te hortor
 non modo adsequi sed ne incipere quidem possint. nam qui incipiat Antonius homines adiungere atque invitare ad
 amicitiam quos per se suo nomine appellare non possit? mihi quidem nihil stultius
 videtur quam existimare esse eum studiosum tui quem non noris. eximiam quandam
 gloriam et dignitatem ac rerum gestarum magnitudinem esse oportet in eo quem homines ignoti
 nullis suifragantibus honore adficiant; ut quidem homo nequam, iners, sine officio, sine
 ingenio, cum infamia, nullis amicis hominem plurimorum studio atque omnium bona
 existimatione munitum praecurrat, sine magna culpa neglegentiae fleri non potest.