Quaeramus igitur causam, quae inpulerit eum, qui 
haec machinatus sit, ut originem rerum et molitionem 
novam quaereret. Probitate videlicet praestabat; probus autem invidet nemini; itaque omnia sui similia 
generavit. Haec nimirum gignendi mundi causa iustissima. Nam cum constituisset deus bonis omnibus 
explere mundum, mali nihil admiscere, quoad natura 
pateretur, quicquid erat, quod in cernendi sensum caderet, id sibi adsumpsit non tranquillum et quietum, 
sed inmoderate agitatum et fluitans, idque ex inordinato in ordinem adduxit; hoc enim iudicabat esse 
praestantius.
 
Fas autem nec est nec umquam fuit 
quicquam nisi pulcherrimum facere ei, qui esset optumus. Cum rationem igitur habuisset, reperiebat nihil 
esse eorum, quae natura cernerentur, inintellegens intellegente in toto genere praestantius. Quocirca intellegentiam in animo, animum inclusit in corpore. Sic 
ratus est opus illud effectum esse pulcherrimum. Quam 
ob causam non est cunctandum profiteri, si modo investigari aliquid coniectura potest, hunc mundum animal 
esse, idque intellegens et divina providentia constitutum.