Non igitur dubium, quin aeternitatem maluerit exsequi, quandoquidem neque mundo quicquam 
pulchrius neque eius aedificatore praestantius. Sic ergo 
generatus ad id est effectus, quod ratione sapientiaque 
conprehenditur atque aeternitate inmutabili continetur. 
Ex quo efficitur, ut sit necesse hunc, quem cernimus, 
mundum simulacrum aeternum esse alicuius aeterni. 
Difficillimum autem est in omni conquisitione rationis exordium. De iis igitur, quae diximus, haec 
sit prima distinctio.
 
Omni orationi cum iis rebus, de 
quibus explicat, videtur esse cognatio. Itaque cum de 
re stabili et inmutabili disputat oratio, talis sit, qualis 
illa, quae neque redargui neque convinci potest. Cum 
autem ingressa est imitata et efficta simulacra, bene 
agi putat, si similitudinem veri consequatur. Quantum 
enim ad id, quod ortum est, aeternitas valet, tantum 
ad fidem veritas. Quocirca si forte de deorum natura ortuque mundi disserentes minus id, quod avemus animo, consequemur, ut tota dilucide et plane exornata oratio sibi constet et ex omni parte secum ipsa 
consentiat, haut sane erit mirum, contentique esse debebitis, si probabilia dicentur. Aequum est enim meminisse et me, qui disseram, hominem esse et vos, qui iudicetis, ut, si probabilia dicentur, ne quid ultra requiratis.