<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:py="http://codespeak.net/lxml/objectify/pytype" py:pytype="TREE"><text xml:lang="lat"><body><div xml:lang="lat" type="edition" n="urn:cts:latinLit:phi0474.phi072.perseus-lat1"><div type="textpart" n="13" subtype="section"><p>
Corporeum autem et aspectabile itemque tractabile 
omne necesse est esse, quod natum est. Nihil porro 
igni vacuum aspici ac videri potest nec vero tangi, 
quod careat solido, solidum autem nihil, quod terrae 
sit expers; quam ob rem mundum efficere moliens deus 
terram primum ignemque iungebat. Omnia autem duo 
ad cohaerendum tertium aliquid anquirunt et quasi 
nodum vinculumque desiderant. Sed vinculorum id est 
aptissimum atque pulcherrimum, quod ex se atque de 
iis, quae stringit, quam maxime unum efficit. Id optime adsequitur, quae Graece <foreign xml:lang="greek">a)nalogi/a</foreign>, Latine (audendum est enim, quoniam haec primum a nobis <pb/>  novantur) conparatio proportiove dici potest.
</p></div><div type="textpart" n="14" subtype="section"><p>
Quando 
enim trium vel numerorum vel figurarum vel quorumcumque generum contingit ut, quod medium sit, ut 
ei primum proportione, ita id postremo comparetur, 
vicissimque, ut extremum cum medio, sic medium cum 
primo conferatur, id, quod medium est, tum primum 
fit, tum postremum, postrema autem et prima media 
fiunt; ita necessitas cogit, ut eadem sint ea, quae 
diiuncta fuerant; eadem autem cum facta sint, efficitur, ut omnia sint unum. Quodsi universi corpus 
planum et aequabile explicaretur neque in eo quicquam esset † requisitum, unum interiectum medium et 
se ipsum et ea, quibus esset interpositum, conligaret. 
</p></div></div></body></text></TEI>