Mihi vero inquit Cotta videtur. sed ut hic qui intervenit 
 
 me intuens ne ignoret quae res agatur, de natura
agebamus deorum, quae cum mihi videretur perobscura, ut semper videri solet, Epicuri ex Velleio sciscitabar sententiam. quam ob rem inquit Vellei, nisi
molestum est, repete quae coeperas. 
 Repetam vero, quamquam non mihi sed tibi hic
venit adiutor; ambo enim inquit adridens ab eodem
Philone nihil scire didicistis. 
 Tum ego: Quid didicerimus Cotta viderit, tu autem
nolo existimes me adiutorem huic venisse sed auditorem, et quidem aecum, libero iudicio, nulla eius modi
adstrictum necessitate, ut mihi velim nolim sit certa
quaedam tuenda sententia. 
 

Tum Velleius fidenter sane, ut solent isti, nihil tam
verens quam ne dubitare aliqua de re videretur, tamquam modo ex deorum concilio et ex Epicuri intermundiis descendisset, Audite inquit “non futtilis commenticiasque sententias, non opificem aedificatoremque mundi Platonis de Timaeo deum, nec anum fatidicam Stoicorum Pronoeam, quam Latine licet Providentiam dicere, neque vero mundum ipsum animo et
sensibus praeditum rutundum ardentem volubilem
deum, portenta et miracula non disserentium philosophorum sed somniantium.