quo quidem tempore, cum is
				excessisset qui caedi et flammae vobis auctoribus restiterat, cum ferro et facibus
				homines tota urbe volitantis, magistratuum tecta impugnata, deorum templa
				inflammata, summi viri et clarissimi consulis fascis fractos, fortissimi atque
				optimi tribuni plebis sanctissimum corpus non tactum ac violatum manu sed vulneratum
				ferro confectumque vidistis. qua strage non nulli permoti magistratus
				partim metu mortis, partim desperatione rei publicae paululum a mea causa
				recesserunt: reliqui fuerunt quos neque terror nec vis, nec spes nec metus, nec
				promissa nec minae, nec tela nec faces a vestra auctoritate, a populi Romani
				dignitate, a mea salute depellerent. princeps P. Lentulus, parens ac deus nostrae vitae fortunae memoriae
				nominis, hoc specimen virtutis, hoc indicium animi, hoc lumen consulatus sui fore
				putavit, si me mihi, si meis, si vobis, si rei publicae reddidisset. qui 
				ut est designatus, numquam dubitavit sententiam de salute mea se et re publica
				dignam dicere: cum a tribuno plebis vetaretur, cum praeclarum caput recitaretur ne
				quis ad vos referret, ne quis decerneret, ne disputaret, ne loqueretur, ne pedibus
				iret, ne scribendo adesset, totam illam, ut ante dixi, proscriptionem non legem
				putavit, qua civis optime de re publica meritus nominatim sine iudicio una cum
				senatu rei publicae esset ereptus. Vt vero iniit magistratum, non dicam quid
					egit egerit Hbks 
 prius, sed quid omnino egit
				aliud nisi ut me conservato vestram in posterum dignitatem auctoritatemque sanciret?
					 di immortales, quantum mihi
				beneficium dedisse videmini, quod hoc anno P. Lentulus consul populi
					Romani fuit p. R. fuit scripsi : prefuit s. l. Hc, et ita bks : om. P
						rell. : fuit Manutius : est ε 
 ! quanto quanto quo
					quanto Hbks, ed. R. 
 maius dedissetis si superiore
				anno fuisset! nec enim eguissem medicina consulari, nisi consulari
				vulnere concidissem. audieram ex sapientissimo homine atque optimo civi
				et viro, Q. Catulo, non saepe unum consulem improbum, duo duo P1H : duos B ς t 
 vero numquam numquam post Romam conditam
						 ε , Kayser 
 
				excepto illo Cinnano cinnano ε : germano P ( dein del. : om. Bt ): cesonino in mg. PG ς 
 (-ini Hs ) tempore
				fuisse; qua re meam causam semper fore firmissimam dicere solebat, dum vel unus in
				re publica consul esset; quod vere dixerat si illud de duobus consulibus, quod ante
				in re publica non non om. ε 
 : Wolfio auct. secl.
					Kayser 
 fuerat, perenne ac proprium manere potuisset. quod 
				si Q. Metellus illo tempore consul fuisset inimicus inimicus secl. Halm : non inim. Hbks.
							Num etsi inim.? (§ 25) 
 , dubitatis quo animo fuerit in
				me conservando futurus, cum in restituendo auctorem fuisse adscriptoremque videatis?