misera est ignominia iudiciorum
				publicorum, misera multatio bonorum, miserum
				exsilium; sed tamen in omni calamitate retinetur aliquod vestigium libertatis.
					 mors denique si proponitur, in libertate moriamur, carnifex vero et
				obductio capitis et nomen ipsum crucis absit non modo a corpore civium Romanorum sed
				etiam a cogitatione, oculis, auribus. harum enim omnium rerum non solum
				eventus atque perpessio sed etiam condicio, exspectatio, mentio ipsa denique indigna
				cive Romano atque homine libero est. an vero servos nostros horum
				suppliciorum omnium metu dominorum benignitas vindicta una liberat; nos a
				verberibus, ab unco, a crucis denique terrore neque res gestae neque acta aetas
				neque vestri honores vindicabunt? quam 
				ob rem fateor atque etiam, Labiene, profiteor et prae me fero te ex illa crudeli,
				importuna, non tribunicia actione sed regia, meo consilio, virtute, auctoritate esse
				depulsum. qua tu in actione quamquam omnia exempla maiorum, omnis leges,
				omnem auctoritatem senatus, omnis religiones atque auspiciorum publica iura
				neglexisti, tamen a me haec in hoc tam exiguo meo tempore non audies; liberum tempus
				nobis dabitur ad istam disceptationem. nunc de Saturnini crimine ac de clarissimi patrui tui morte dicemus.
					 arguis occisum esse a C. Rabirio L. Saturninum. at id C.
				Rabirius multorum testimoniis, Q. Hortensio copiosissime defendente, antea falsum
				esse docuit; ego autem, si mihi esset integrum, susciperem hoc crimen, agnoscerem,
				confiterer. Vtinam hanc mihi facultatem causa concederet ut possem hoc praedicare,
				C. Rabiri manu L. Saturninum, hostem populi Romani, interfectum!— nihil me
				clamor iste commovet sed consolatur, cum indicat esse quosdam civis imperitos sed
				non multos. numquam , mihi credite, populus Romanus hic qui silet consulem
				me fecisset, si vestro clamore perturbatum iri arbitraretur. quanto iam
				levior est acclamatio! quin continetis vocem indicem stultitiae vestrae,
				testem paucitatis!