cum tabulas prehendisset Oppianicus, qui
				gener eius huius S a fuisset, digito
				legata delevit et, cum id multis locis fecisset, post mortem eius ne lituris coargui
				posset testamentum in alias tabulas transcriptum signis adulterinis obsignavit.
					 multa praetereo consulto; etenim vereor ne haec ipsa nimium multa
				esse videantur. vos tamen similem sui eum similem sui eum S a: eum similem sui ( om. 
					sui b 1 s ) M m fuisse in
				ceteris quoque vitae partibus existimare debetis. illum tabulas publicas
				Larini censorias corrupisse decuriones universi iudicaverunt; cum illo nemo
					iam nemo iam S a: iam nemo M m : nemo Quintil. ix. 3. 38 rationem, nemo rem ullam
				contrahebat; nemo illum ex tam multis cognatis et adfinibus tutorem umquam liberis
				suis scripsit, nemo illum aditu, nemo congressione, nemo sermone, nemo convivio
				dignum iudicabat iudicavit a (? S ) ;
				omnes aspernabantur, omnes abhorrebant, omnes ut aliquam immanem ac perniciosam
				bestiam pestemque fugiebant. hunc tamen
				hominem tam audacem, tam nefarium, tam nocentem numquam accusasset
					 habitus , iudices, si id praetermittere suo salvo capite suo
					salvo capite S a: salvo capite suo M m ( cf. Zielinski p. 199) potuisset. erat huic inimicus
				Oppianicus, erat, sed erat sed erat t 1 tamen erat vitricus; crudelis et huic infesta mater, at mater;
				postremo nihil tam remotum ab accusatione quam Cluentius et natura et voluntate et
				instituta ratione vitae. sed cum esset haec ei ei S bs : illi M sy : om. t proposita condicio ut aut iuste pieque
				accusaret aut acerbe indigneque moreretur, accusare quoquo modo posset quam illo
				modo emori maluit. atque ut hoc ita esse perspicere possitis exponam vobis Oppianici facinus
				manifesto compertum atque deprensum; ex quo simul utrumque, et huic accusare et
					illi illi S b 2a:
					illum M m 
				condemnari, necesse fuisse intellegetis. 
				Martiales quidam Larini appellabantur, ministri publici Martis atque ei deo ei
					deo M m : ideo S Bs : adeo t veteribus institutis religionibusque Larinatium
				consecrati. quorum cum satis magnus numerus esset, cumque item ut in
				Sicilia permulti Venerii sunt, sic illi Larini in Martis familia numerarentur,
				repente Oppianicus eos omnis liberos esse civisque Romanos coepit defendere.
					 graviter id decuriones Larinatium cunctique municipes tulerunt.
					 itaque ab habito petiverunt ut eam causam susciperet
				publiceque defenderet. habitus cum se ab omni eius modi negotio
				removisset, tamen pro loco, pro antiquitate generis sui, pro eo quod se non
					suis suis S a: suis solum (solum suis
						 y ) M m commodis sed etiam suorum
				municipum ceterorumque necessariorum natum esse arbitrabatur, tantae tantae M m : antea S a voluntati universorum Larinatium deesse
				noluit. suscepta causa Romamque delata
				magnae cotidie contentiones inter habitum et Oppianicum ex utriusque
				studio defensionis excitabantur. erat ipse immani acerbaque natura
				Oppianicus; incendebat eius amentiam infesta atque inimica filio mater
					 habiti . Magni autem illi sua interesse arbitrabantur hunc a causa
				Martialium demoveri demoveri Klotz : demovere M m : removeri a a ( cf. Zielinski p. 
					166) . suberat etiam alia causa maior quae Oppianici, hominis
				avarissimi atque audacissimi atque audacissimi om. s1, del.
						Baiter , mentem maxime commovebat. nam habitus usque ad illius iudici tempus nullum testamentum umquam fecerat;
				neque enim enim M m :
						 om. 
					 S Ba quicquam Arusian. ( K. vii. 479): om. M m a legare
				quicquam eius modi matri poterat in in Arusian. ( s. v. induco in): om. M m animum inducere neque testamento
				nomen omnino praetermittere parentis. id cum Oppianicus sciret — neque
				enim erat obscurum — intellegebat habito mortuo bona eius omnia ad matrem
				esse ventura; quae ab sese postea aucta pecunia maiore praemio, orbata filio minore
				periculo necaretur. itaque his rebus incensus qua ratione
					 habitum veneno tollere conatus sit cognoscite.