at enim senatus universus iudicavit illud corruptum esse iudicium.
					 quo modo? suscepit causam. an potuit rem
				delatam eius modi repudiare? cum tribunus plebis, populi concitator, rem populi
					concitator rem scripsi : populi concitatorem S : populo concitato rem cett. paene ad manus revocasset, cum vir optimus et homo
				innocentissimus pecunia circumventus diceretur diceretur S a: esse diceretur M m , cum invidia flagraret ordo
				senatorius, potuit nihil decerni, potuit illa concitatio multitudinis sine summo
				periculo rei publicae repudiari? at quid est decretum? quam 
				iuste, quam sapienter, quam diligenter! si qui sunt quorum opera
					factum sit ut iudicium publicum corrumperetur. Vtrum videtur id
					senatus id senatus S a: senatus id M m factum
				iudicare an, si factum sit, moleste graviterque ferre? si ipse A. Aulus Cluentius sententiam de iudiciis rogaretur, aliam non
				diceret atque ei dixerunt quorum sententiis Cluentium condemnatum esse dicitis.
					 sed quaero a vobis num istam legem
				ex isto senatus consulto L. Lucius Lucullus consul, homo
				sapientissimus, tulerit, num anno post M. Marcus Lucullus et
					 C. Gaius Cassius, in quos tum consules designatos idem
				illud senatus decreverat decreverat S a:
					decreverit M m .
					 non tulerunt; et quod tu habiti pecunia factum esse arguis
				neque id ulla tenuissima suspicione confirmas, factum est primum illorum aequitate
				et sapientia consulum, ut, quod senatus decreverat ad illud invidiae praesens
				incendium restinguendum, id postea ut quod... id postea Peterson : ut id quod... id postea M m a: fort. ut id quod... ii postea 
					referendum referendum a a: perferendum M m : ferendum Manutius ad populum non arbitrarentur.
					 ipse deinde populus Romanus qui L. Lucii 
					Quincti Quinctii S a: Quinctii, tribuni
					plebis M m 
				fictis querimoniis antea ante S s concitatus rem illam et rogationem flagitarat,
				idem C. Gaii Iuni fili, pueri parvoli, lacrimis commotus maximo
				clamore et concursu totam quaestionem illam et legem quaest. illam et legem
						 S a: illam legem et quaest. M m repudiavit.
					 ex quo intellegi potuit, id quod
				saepe dictum est, ut mare quod sua natura natura sua S a, contra Rufinian. ( Rhet, M. p. 44) tranquillum sit ventorum vi agitari atque
				turbari, sic sic S a, Rufinian. : sic et M m populum Romanum sua sponte esse placatum,
				hominum seditiosorum vocibus ut violentissimis tempestatibus concitari. 
			 est etiam reliqua permagna auctoritas quam ego turpiter paene praeterii;
				mea enim esse dicitur. recitavit ex oratione nescio qua Attius quam meam
				esse dicebat cohortationem quandam iudicum ad honeste iudicandum et commemorationem
					cum cum S Ms : tum
						 b y : om. s t aliorum aliorum Ernesti : illorum M m a iudiciorum quae probata non
				essent tum illius ipsius iudici Iuniani; proinde quasi ego non ab initio huius
				defensionis dixerim invidiosum illud iudicium fuisse iudicium fuisse S a: fuisse iudicium M m aut, cum de infamia iudiciorum
				disputarem, potuerim illud quod tam populare esset illo illo a: in illo M m tempore
				praeterire. ego vero si quid eius modi dixi, neque
				cognitum commemoravi neque pro testimonio dixi, et illa oratio potius temporis mei
				quam iudici et auctoritatis fuit. cum enim accusarem et mihi initio
				proposuissem ut animos et populi Romani et iudicum commoverem, cumque omnis
				offensiones iudiciorum non ex mea opinione sed ex hominum rumore proferrem, istam
				rem quae tam populariter esset agitata praeterire non potui. sed errat
				vehementer, si quis in orationibus nostris quas in iudiciis habuimus auctoritates
				nostras consignatas se habere arbitratur. omnes enim illae illae S Bs ( om. t ): illae orationes M m causarum ac
					temporum temporis B sunt, non hominum
				ipsorum aut aut Sy2 a: ac M m patronorum.
					 nam si causae ipsae pro se loqui possent, nemo adhiberet oratorem.
					 nunc adhibemur ut ea dicamus, non quae auctoritate
					nostra auctoritate nostra M a: nostra auctoritate
						 m constituantur sed quae ex re ipsa
				causaque ducantur dicantur S t . hominem ingeniosum, M. Marcum Antonium, aiunt
				solitum esse dicere 'idcirco se nullam umquam numquam ullam S s orationem scripsisse
				ut, si quid aliquando non opus esset ab se esse dictum, posset negare negare
						 S B a: se negare M m dixisse';
				proinde quasi, si quasi si a a: quasi M m quid a nobis
				dictum aut actum sit, id nisi litteris mandarimus mandarimus S a: mandaverimus M m , hominum memoria non
				comprehendatur. ego vero in isto isto M m : ipso S a genere libentius cum multorum tum hominis
				eloquentissimi et sapientissimi, L. Lucii Crassi, auctoritatem
				sequor qui, cum Cn. Gnaeum Plancum Cn. Cic. de Or. ii. 220: C. S a, Quintil. vi. 3. 43: L. M m defenderet accusante M. Marco Bruto, homine in dicendo vehementi et callido, cum
				Brutus duobus recitatoribus constitutis ex duabus eius eius om. S B a orationibus capita
				alterna inter se contraria recitanda curasset, quod in dissuasione rogationis eius
				quae contra coloniam Narbonensem ferebatur quantum potest de auctoritate senatus
				detrahit, in suasione legis Serviliae summis ornat senatum laudibus, et multa in
				equites Romanos cum ex ea oratione asperius dicta recitasset quo animi illorum
				iudicum in Crassum incenderentur, aliquantum esse commotus dicitur.