recuperatores, non vos tam propter
				iuris obscuram dubiamque rationem bis iam de eadem causa dubitasse quam, quod
				videtur ad summam illius existimationem hoc iudicium pertinere, moram ad
				condemnandum quaesisse simul et illi spatium ad sese conligendum dedisse.
					 quod quoniam iam in consuetudinem venit et id viri boni vestri
				similes in iudicando faciunt, reprehendendum fortasse minus, querendum vero magis
				etiam videtur, ideo quod omnia iudicia aut distrahendarum controversiarum aut
				puniendorum maleficiorum causa reperta sunt, quorum alterum levius est, propterea
				quod et minus laedit et persaepe disceptatore domestico diiudicatur, alterum est
				vehementissimum, quod et ad graviores res pertinet et non honorariam operam amici,
				sed severitatem iudicis ac vim requirit. quod est gravius, et cuius rei causa maxime iudicia constituta
				sunt, id iam mala consuetudine dissolutum est. nam ut quaeque res est
				turpissima, sic maxime et maturissime vindicanda est, at eadem, quia existimationis
				periculum est, tardissime iudicatur. qui 
				igitur convenit, quae causa fuerit ad constituendum iudicium, eandem moram esse ad
				iudicandum? si quis quod spopondit, qua in re verbo se uno obligavit, id
				non facit, maturo iudicio sine ulla religione iudicis condemnatur; qui per tutelam
				aut societatem aut rem mandatam aut fiduciae rationem fraudavit quempiam, in eo quo
				delictum maius est, eo poena est tardior? ' est enim turpe iudicium.' ex facto quidem turpi.
					 videte igitur quam inique accidat, quia res indigna sit, ideo turpem
				existimationem sequi; quia turpis existimatio sequatur, ideo rem indignam non
				vindicari. ac si qui mihi hoc iudex recuperatorve dicat: 'potuisti enim
				leviore actione confligere, potuisti ad tuum ius faciliore et commodiore iudicio
				pervenire; qua re aut muta actionem aut noli mihi instare ut iudicem tamen,' is aut
				timidior videatur quam fortem, aut cupidior quam sapientem iudicem esse aequum est,
				si aut mihi praescribat quem ad modum meum ius persequar, aut ipse id quod ad se
				delatum sit non audeat iudicare. etenim si praetor is qui iudicia dat
				numquam petitori praestituit qua actione illum uti velit, videte quam iniquum sit
				constituta iam re iudicem quid agi potuerit aut quid possit, non quid actum sit
				quaerere. verum tamen nimiae vestrae
				benignitati pareremus, si alia ratione ius nostrum recuperare possemus.
					 nunc vero quis est qui aut vim hominibus armatis factam relinqui
				putet oportere aut eius rei leviorem actionem nobis aliquam demonstrare possit?
					 ex quo genere peccati, ut illi clamitant, vel iniuriarum vel capitis
				iudicia constituta sunt, in eo potestis atrocitatem nostram reprehendere, cum
				videatis nihil aliud actum nisi possessionem per interdictum esse repetitam?
					 verum , sive vos existimationis
				illius periculum sive iuris dubitatio tardiores fecit adhuc ad iudicandum, alterius
				rei causam vosmet ipsi iam vobis saepius prolato iudicio sustulistis, alterius ego
				vobis hodierno die causam profecto auferam, ne diutius de controversia nostra ac de
				communi iure dubitetis. et si forte
				videbor altius initium rei demonstrandae petisse quam me ratio iuris eius de quo
				iudicium est et natura causae coegerit, quaeso ut ignoscatis. non enim
				minus laborat A. Caecina ne summo iure egisse quam ne certum ius non obtinuisse
				videatur. 
			 M. Fulcinius fuit, recuperatores, e municipio Tarquiniensi; qui et domi suae cum
				primis honestus existimatus est et Romae argentariam non ignobilem fecit.
					 is habuit in matrimonio Caesenniam, eodem e municipio summo loco
				natam et probatissimam feminam, sicut et vivus ipse multis rebus ostendit et in
				morte sua testamento declaravit.