an hoc dubium est quin neque verborum tanta copia sit non modo in nostra
				lingua, quae dicitur esse inops, sed ne in alia quidem ulla, res ut omnes suis
				certis ac propriis vocabulis nominentur, neque vero quicquam opus sit verbis, cum ea
				res cuius causa verba quaesita sint intellegatur? quae lex, quod senatus
				consultum, quod magistratus edictum, quod foedus aut pactio, quod, ut ad privatas
				res redeam, testamentum, quae iudicia aut stipulationes aut pacti et conventi
				formula non infirmari ac convelli potest, si ad verba rem deflectere velimus,
				consilium autem eorum qui scripserunt et rationem et auctoritatem relinquamus?
					 sermo hercule familiaris et
				cotidianus non cohaerebit, si verba inter nos aucupabimur; denique imperium
				domesticum nullum erit, si servolis hoc nostris concesserimus ut ad verba nobis
				oboediant, non ad id quod ex verbis intellegi possit obtemperent.
					 exemplis nunc uti videlicet mihi necesse est harum rerum omnium; non
				occurrit uni cuique vestrum aliud alii in omni genere exemplum quod testimonio sit
				non ex verbis aptum pendere ius; sed verba servire hominum consiliis et
				auctoritatibus. ornate et copiose L.
				Crassus, homo longe eloquentissimus, paulo ante quam nos in forum venimus, iudicio
					 c virali hanc sententiam defendit et facile, cum contra eum
				prudentissimus homo, Q. Mucius, diceret, probavit omnibus, M'. Curium, qui heres
				institutus esset ita: ' mortvo postvmo filio ,' cum filius non modo non
				mortuus sed ne natus quidem esset, heredem esse oportere. quid ? verbis
				hoc satis erat cautum? minime . quae res igitur valuit?
					 voluntas , quae si tacitis nobis intellegi posset, verbis omnino non
				uteremur; quia non potest, verba reperta sunt, non quae impedirent sed quae
				indicarent voluntatem. lex usum et auctoritatem fundi iubet esse biennium;
				at utimur eodem iure in aedibus, quae in lege non appellantur. si via sit
				immunita, iubet qua velit agere iumentum; potest hoc ex ipsis verbis intellegi,
				licere, si via sit in Bruttiis immunita, agere si velit iumentum per M. Scauri
				Tusculanum. Actio est in auctorem praesentem his verbis: ' qvandoqve te in
					ivre conspicio. ' hac actione Appius ille Caecus uti non
				posset, si ita in iure homines verba consectarentur ut rem cuius causa verba sunt
				non considerarent. testamento si recitatus heres esset pupillus Cornelius
				isque iam annos xx haberet, vobis interpretibus amitteret hereditatem.
					 veniunt in mentem mihi permulta,
				vobis plura, certo scio. verum ne nimium multa complectamur atque ab eo
				quod propositum est longius aberret oratio, hoc ipsum interdictum quo de agitur
				consideremus; intellegetis enim in eo ipso, si in verbis ius constituamus, omnem
				utilitatem nos huius interdicti, dum versuti et callidi velimus esse, amissuros.
					' Vnde tv avt familia avt procvrator tvvs. ' si me
				vilicus tuus solus deiecisset, non familia deiecisset, ut opinor, sed aliquis de
				familia. recte igitur diceres te restituisse? quippe ; quid
				enim facilius est quam probare eis qui modo Latine sciant, in uno servolo familiae
				nomen non valere? si vero ne habeas quidem servum praeter eum qui me
				deiecerit, clames videlicet: ' si habeo familiam, a familia mea fateor te
				esse deiectum.' neque enim dubium est quin, si ad rem iudicandam verbo
				ducimur, non re, familiam intellegamus quae constet ex servis pluribus; quin unus
				homo familia non sit; verbum certe hoc non modo postulat,