adductus Ita adductus Pluygers 
						sum, iudices, officio, fide, misericordia, multorum bonorum exemplo,
							vetere veteri D al. 
							 p consuetudine institutoque
						maiorum, ut onus huius laboris atque offici non ex meo, sed ex meorum
						necessariorum tempore mihi suscipiendum putarem. quo in negotio
						tamen illa me res illa me res D al. 
							 p : illa res me G3 , iudices, consolatur, quod haec quae videtur esse
						accusatio mea non potius accusatio quam defensio est existimanda.
							 defendo enim multos mortalis, multas civitates, provinciam
						Siciliam totam; quam ob rem, quia quia D Y (cum L ):
							si pr d 
							(etiamsi?) mihi unus est accusandus, prope modum manere in
						instituto meo videor et videor et prG1 : video me
							et D Y 
						non omnino a defendendis hominibus sublevandisque discedere. quodsi hanc causam tam idoneam, tam inlustrem, tam gravem non
						haberem,— si aut hoc a me Siculi non petissent aut mihi cum Siculis causa
						tantae necessitudinis non intercederet, et hoc quod facio me rei publicae
						causa facere profiterer, ut homo singulari cupiditate, audacia, scelere
						praeditus, cuius furta atque flagitia non in Sicilia solum, sed in Achaia,
						Asia, Cilicia, Pamphylia, Romae denique ante oculos omnium maxima
						turpissimaque nossemus, me agente in iudicium vocaretur,—quis
							tandem tamen Hotoman esset qui meum
						factum aut consilium posset reprehendere? 

					 quid est, pro deum hominumque fidem, in quo ego rei publicae plus
						hoc tempore prodesse possim? quid est quod aut populo Romano
						gratius esse debeat, aut sociis exterisque nationibus optatius esse possit,
						aut saluti fortunisque omnium magis accommodatum sit? populatae ,
						vexatae, funditus eversae provinciae, socii stipendiariique populi Romani
						adflicti, miseri, iam non non iam L 
						salutis spem sed solacium exiti exitii sol. pr d quaerunt.