emptum est ex senatus consulto frumentum ab Siculis praetore
						Verre, pro quo frumento pecunia omnis soluta non est. grave est
						hoc crimen in Verrem, grave me agente, te accusante nullum; eras enim tu
						quaestor, pecuniam publicam tu tractabas, ex qua, etiamsi cuperet praetor,
						tamen ne qua deductio fieret magna ex parte tua potestas erat.
							 huius quoque igitur criminis te accusante mentio nulla fiet:
						silebitur toto iudicio de maximis et notissimis illius furtis et iniuriis.
							 mihi crede, Caecili, non potest in accusando socios vere
						defendere is qui cum reo criminum societate coniunctus est. mancipes a civitatibus pro frumento pecuniam exegerunt.
							 quid ? hoc Verre praetore factum est solum? non ,
						sed etiam quaestore Caecilio. quid igitur? daturus es huic
						crimini quod et potuisti prohibere ne fieret et debuisti, an totum id
						relinques? ergo id omnino Verres in iudicio suo non audiet quod,
						cum faciebat, quem ad modum defensurus esset non reperiebat. 
 atque ego haec quae in medio posita
						sunt commemoro: sunt alia magis occulta furta, quae ille, ut istius, credo,
						animos atque impetus retardaret, benignissime cum quaestore suo
						communicavit. haec tu scis ad me esse delata; quae si velim proferre, facile
						omnes intellegent vobis inter vos non modo voluntatem fuisse coniunctam, sed
						ne praedam quidem adhuc esse divisam. quapropter si tibi indicium
						postulas dari quod tecum una fecerit, concedo, si id lege permittitur; sin
						autem de accusatione dicimus, concedas oportet iis qui nullo suo peccato
						impediuntur quo minus alterius peccata demonstrare possint.