Et errat longe mea quidem sententiaQui imperium credat gravius esse aut stabiliusVi quod fit quam illud quod amicitia adiungitur.Mea sic est ratio, et sic animum induco meum:Malo coactus qui suum officium facitDum id rescitum iri credit tantisper cavet:Si sperat fore clam rursum ad ingenium redit.Ille quem beneficio adiungas ex animo facit;Studet par referre: praesens absensque idem erit.Hoc patrium est, potius consuefacere filiumSua sponte recte facere quam alieno metu.Hoc pater ac dominus interest: hoc qui nequit,Fateatur nescire imperare liberis.Sed estne hic ipsus de quo agebam? et certe is est.Nescio quid tristem video: credo iam ut soletIurgabit. Salvum te advenire, Demea,Gaudemus.

(DEMEA. MICIO.)DEMEAEhem, opportune: te ipsum quaerito.MICIOQuid tristis es?DEMEA Rogas me, ubi nobis AeschinusSiet, quid tristis ego sim?MICIO Dixine hoc fore?Quid fecit?DEMEA Quid ille fecerit? quem neque pudetQuicquam; nec metuit quemquam; neque legem putatTenere se ullam: nam illa quae antehac facta suntOmitto: modo quid designavit!MICIO Quidnam id est?DEMEAFores effregit atque in aedes irruitAlienas: ipsum dominum atque omnem familiamMulcavit usque ad mortem: eripuit mulieremQuam amabat. Clamant omnes indignissimeFactum esse. Hoc advenienti quot mihi, Micio,Dixere! in ore est omni populo. Denique,Si conferendum exemplum est, non fratrem videtRei dare operam, ruri esse parcum ac sobrium?Nullum huius simile factum. Haec quum illi, Micio,Dico tibi dico: tu illum corrumpi sinis.MICIOHomine imperito nunquam quicquam iniustius,Qui nisi quod ipse fecit nihil rectum putat.DEMEAQuorsum istuc?MICIO Quia tu Demea haec male iudicas.Non est flagitium, mihi crede, adolescentulumScortari neque potare; non est; neque foresEffringere. Haec si neque ego neque tu fecimus,Non siit egestas facere nos. Tu nunc tibiId laudi ducis quod tum fecisti inopia?Iniurium est; nam si esset unde id fieret,Faceremus: et tu illum tuum, si esses homo,Sineres nunc facere, dum per aetatem licet,Potius quam, ubi te exspectatum eiecisset foras,