Irata quam illa quae parentes propitii.Uxor si cesses aut te amare cogitat,Aut tete amari, aut potare, aut animo obsequi;Et tibi bene esse soli quum sibi sit male.Ego quia non rediit filius quae cogito, etQuibus nunc sollicitor rebus! ne aut ille alserit,Aut uspiam ceciderit, aut perfregeritAliquid. Vah, quemquamne hominem in animum instituere autParare quod sit carius quam ipse est sibi?Atqui ex me hic non natus est, sed ex fratre. Is adeoDissimili studio est iam inde ab adolescentia.Ego hanc clementem vitam urbanam atque otiumSecutus sum; et, quod fortunatum isti putant,Uxorem numquam habui. Ille contra haec omnia:Ruri agere vitam; semper parce ac duriterSe habere: uxorem duxit; nati filiiDuo: inde ego hunc maiorem adoptavi mihi;Eduxi a parvulo; habui, amavi pro meo;In eo me oblecto; solum id est carum mihi.Ille ut item contra me habeat facio sedulo:Do, praetermitto: non necesse habeo omniaPro meo iure agere. Postremo alii clanculumPatres quae faciunt, quae fert adolescentia,Ea ne me celet consuefeci filium;Nam qui mentiri aut fallere insuerit patrem, autAudebit, tanto magis audebit caeteros.Pudore et liberalitate liberosRetinere satius esse credo quam metu.Haec fratri mecum non convenient neque placent.Venit ad me saepe clamitans, "Quid agis, Micio?