Salve, Lache. LACHES Edepol credo te nonnihil mirari, Bacchis, Quid sit quapropter te huc foras puerum evocare iussi. BACCHIS Ego pol quoque etiam timida sum, quum venit mihi in mentem quae sim, Ne nomen mihi quaesti obsiet; nam mores facile tutor. LACHES Si vera dicis, nihil tibi est a me pericli, mulier; Nam aetate iam ea sum ut non siet peccato mihi ignosci aequum: Quo magis omnes res cautius ne temere faciam accuro: Nam si id facis facturave es bonas quod par est facere, Inscitum offerre iniuriam tibi immerenti iniquum est. BACCHIS Est magna ecastor gratia de istac re quam tibi habeam: Nam qui post factam iniuriam se expurget, parum mihi prosit. Sed quid istuc est? LACHES Meum receptas filium ad te Pamphilum. BACCHIS Ah! LACHES Sine dicam. Uxorem hanc prius quam duxit, vestrum amorem pertuli. Mane: nondum etiam dixi id quod volui. Hic nunc uxorem habet: Quaere alium tibi firmiorem, dum tibi tempus consulendi est; Nam neque ille hoc animo erit aetatem, neque pol tu eadem istac aetate. BACCHIS Quis id ait? LACHES Socrus. BACCHIS Mene? LACHES Te ipsam; et filiam abduxit suam; Puerumque ob eam rem clam voluit natus qui est extinguere. BACCHIS Aliud si scirem qui firmare meam apud vos possem fidem Sanctius quam iusiurandum, id pollicerer tibi, Lache, Me segregatum habuisse, uxorem ut duxit, a me Pamphilum. LACHES Lepida es; sed scin quid volo potius sodes facias? BACCHIS Quid vis ? cedo. LACHES Eas ad mulieres huc intro, atque istuc iusiurandum idem