Nam mihi intus tuus pater narravit modo quo pacto me habuerisPraepositam amori tuo: nunc tibi me certum est contra gratiamReferre, ut apud me praemium esse positum pietati scias.Mi Pamphile, hoc et vobis et meae commodum famae arbitror:Ego rus abituram hinc cum tuo me esse certo decrevi patre,Ne mea praesentia obstet, neu causa ulla restet reliquaQuin tua Philumema ad te redeat. PAMPHILUS Quaeso, quid istuc consili est?Illius stultitia victa ex urbe tu rus habitatum migres?Non facies: neque sinam ut qui nobis, mater, maledictum velitMea pertinacia esse dicat factum, haud tua modestia.Tum tuas amicas te et cognatas deserere et festos diesMea causa nolo. SOSTRATA Nihil pol iam istaec res mihi voluptatis ferunt:Dum aetatis tempus tulit perfuncta satis sum: satias iam tenetStudiorum istorum. Haec mihi nunc cura est maxima ut ne cui meaeLonginquitas aetatis obstet, mortemve exspectet meam.Hic video me esse invisam immerito: tempus est concedere.Sic optime, ut ego opinor, omnes causas praecidam omnibus;Et me hac suspicione exsolvam, et illis morem gessero.Sine me obsecro hoc effugere vulgus quod male audit mulierum.PAMPHILUSQuam fortunatus caeteris sim rebus, absque una hac foret,Hanc matrem habens talem, illam autem uxorem. SOSTRATA Obsecro, mi Pamphile,Non tute incommodam rem, ut quaeque est, in animum induces pati?Si caetera sunt ita ut vis, itaque ut esse ego illam existimo,Mi gnate, da veniam hanc mihi: reduce illam. PAMPHILUS Vae misero mihi!SOSTRATAEt mihi quidem! nam haec res non minus me male habet quam te, gnate mi.

(LACHES. SOSTRATA. PAMPHILUS.)LACHESQuem cum istoc sermonem habueris procul hinc stans accepi, uxor.