Sed iam prior amor me ad hanc rem exercitatum reddidit, Quem ego tum consilio missum feci: idem nunc huic operam dabo. Adest Parmeno cum pueris: hunc minime est opus In hac re adesse; nam olim soli credidi Ea me abstinuisse in principio, cum data est. Vereor, si clamorem eius hic crebro audiat, Ne parturire intelligat: aliquo mihi est Hinc ablegandus dum parit Philumena. (PARMENO. SOSIA. PAMPHILUS.) PARMENO Ain tu tibi hoc incommodum evenisse iter? SOSIA Non hercle verbis, Parmeno, dici potest Tantum quam re ipsa navigare incommodum est. PARMENO Itane est? SOSIA O fortunate, nescis quid mali Praeterieris qui nunquam es ingressus mare. Nam alias ut omittam miserias, unam hanc vide: Dies triginta aut plus eo in navi fui, Cum interea semper mortem exspectabam miser; Ita usque adversa tempestate usi sumus. PARMENO Odiosum. SOSIA Haud clam me est: denique hercle aufugerim Potius quam redeam, si eo mihi redeundum siet. PARMENO Olim quidem te causae impellebant leves Quod nunc minitare facere ut faceres, Sosia. Sed Pamphilum ipsum video stare ante ostium. Ite intro: ego hunc adibo si quid me velit. Here, etiam tu hic stas? PAMPHILUS Et quidem te exspecto. PARMENO Quid est? PAMPHILUS In arcem transcurso opus est. PARMENO Cui homini?