Nam de reducenda, id vero neutiquam honestum esse arbitror;Nec faciam; etsi amor me graviter consuetudoque eius tenet.Lacrimo, quae posthac futura est vita quum in mentem venit,Solitudoque. O fortuna, ut nunquam perpetuo es bona!Sed iam prior amor me ad hanc rem exercitatum reddidit,Quem ego tum consilio missum feci: idem nunc huic operam dabo.Adest Parmeno cum pueris: hunc minime est opusIn hac re adesse; nam olim soli credidiEa me abstinuisse in principio, cum data est.Vereor, si clamorem eius hic crebro audiat,Ne parturire intelligat: aliquo mihi estHinc ablegandus dum parit Philumena.

(PARMENO. SOSIA. PAMPHILUS.)PARMENOAin tu tibi hoc incommodum evenisse iter?SOSIANon hercle verbis, Parmeno, dici potest