Ut hoc proferam, sed ut tacita mecum gaudeam.PARMENONunquam dices tam commode ut tergum meumTuam in fidem committam. PHILOTIS Ah noli, Parmeno;Quasi tu non multo malis narrare hoc mihiQuam ego quae percontor scire. PARMENO Vera haec praedicat;Et illud mihi vitium est maximum. Si mihi fidemDas te tacituram, dicam. PHILOTIS Ad ingenium redis.Fidem do: loquere. PARMENO Ausculta. PHILOTIS Istic sum.PARMENOHanc BacchidemAmabat ut quum maxime tum PamphilusQuum pater uxorem ut ducat orare occipit:Et haec communia omnium quae sunt patrum,Sese senem esse, dicere, illum autem unicum;Praesidium velle se senectuti suae.Ille primo se negare: sed postquam acriusPater instat, fecit animi ut incertus foretPudorine anne amori obsequeretur magis.Tundendo atque odio denique effecit senex:Despondit ei gnatam huius vicini proximi.Usque illud visum est Pamphilo neutiquam grave,Donec iam in ipsis nuptiis, postquam vicetParatas, nec moram ullam quin ducat dari,Ibi demum ita aegre tulit ut ipsam Bacchidem,Si adesset, credo ibi eius commiseresceret.Ubicumque datum erat spatium solitudinis,