Non, ita me Di ament, auderet haec facere viduae mulieri,Quae in me fecit.

(CLITIPHO. MENEDEMUS. CHREMES. SYRUS.)CLITIPHOItane tandem quaeso, Menedeme, ut paterTam in brevi spatio omnem de me eiecerit animum patris?Quodnam ob facinus? quid ego tantum sceleris admisi miser?Vulgo faciunt. MENEDEMUS Scio tibi esse hoc gravius multo ac durius,Cui fit; verum ego haud minus aegre patior. Id qui nescio,Nec rationem capio, nisi quod tibi bene ex animo volo.CLITIPHOHic patrem adstare aibas? MENEDEMUS Eccum. CHREMES Quid me incusas, Clitipho?Quicquid ego huius feci, tibi prospexi et stultitiae tuae.Ubi te vidi animo esse omisso, et suavia in praesentiaQuae essent prima habere, neque consulere in longitudinem,Cepi rationem ut neque egeres, neque ut haec posses perdere.Ubi cui decuit primo tibi non licuit per te mihi dare,Abii ad proximos qui erant tibi; eis commisi et credidi:Ibi tuae stultitiae semper erit praesidium, Clitipho;Victus, vestitus, quo in tectum te receptes. CLITIPHO Hei mihi !CHREMESSatius est quam te ipso herede haec possidere Bacchidem.SYRUSDisperii: scelestus quantas turbas concivi insciens ! CLITIPHOEmori cupio. CHREMES Prius quaeso disce quid sit vivere:Ubi scies, si displicebit vita, tum istoc utitor.SYRUSHere, licetne? CHREMES Loquere. SYRUS At tuto? CHREMES Loquere. SYRUS Quae ista est pravitas,Quaeve amentia est, quod peccavi ego id obesse huic? CHREMES Ilicet.Ne te admisce: nemo accusat, Syre, te; nec tu aram tibiNec precatorem pararis. SYRUS Quid agis? CHREMES Nihil succenseo,