Ut ne cientem sentiat te id sibi dare. MENEDEMUS Quid faciam? CHREMES Quidvis potius quam quod cogitas: Per alium quemvis ut des; falli te sinas Technis per servulum; etsi subsensi id quoque, Illos ibi esse et id agere inter se clanculum. Syrus cum illo vestro consusurrat; conferunt Consilia ad adolescentes: et tibi perdere Talentum hoc pacto satius est quam illo minam. Non nunc pecunia agitur; sed illud, quomodo Minimo periclo id demus adolescentulo. Nam si semel tuum animum ille intellexerit, Prius proditurum te tuam vitam, et prius Pecuniam omnem, quam abs te amittas filium; hui, Quantam fenestram ad nequitiam patefeceris! Tibi autem porro ut non sit suave vivere: Nam deteriores omnes sumus licentia. Quodcunque inciderit in mentem volet: neque id Putabit, pravum siet an rectum quod petet. Tu rem perire et ipsum non poteris pati. Dare denegaris; ibit ad illud ilico, Quo maxime apud te se valere sentiet: Abiturum se abs te esse ilico minabitur. MENEDEMUS Videre verum, atque ita uti res est, dicere. CHREMES Somnum hercle ego hac nocte oculis non vidi meis, Dum id quaero tibi qui filium restituerem. MENEDEMUS Cedo dextram: porro te idem oro ut facias, Chreme. CHREMES Paratus sum. MENEDEMUS Scin quid nunc facere te volo? CHREMES Dic. MENEDEMUS Quod sensisti illos me incipere fallere. Id ut maturent facere: cupio illi dare Quod vult: cupio iam videre. CHREMES Operam dabo. Paulum negoti mihi obstat: Simus et Crito Vicini nostri hic ambigunt de finibus: Me cepere arbitrum: ibo ac dicam, ut dixeram Operam daturum me, hodie non posse his dare. Continuo hic adero. MENEDEMUS Ita quaeso. Di vestram fidem! Ita comparatam esse hominum naturam omnium, Aliena ut melius videant et diiudicent Quam sua? an eo fit quia in re nostra aut gaudio Sumus praepediti nimio aut aegritudine? Hic mihi quanto nunc plus sapit quam egomet mihi ! CHREMES Dissolvi me otiosus operam ut tibi darem. Syrus est prehendendus, atque adhortandus mihi. A me nescio quis exit: concede hinc domum, Ne nos inter nos congruere sentiant.