Aliquid monstri alunt: ea quoniam nemini obtrudi potest,Itur ad me. MYSIS Oratio haec me miseram exanimavit metu.PAMPHILUSNam quid ego nunc dicam de patre? ahTantam rem tam neglegenter agere! praeteriens modoMihi apud forum, Uxor tibi ducenda est, Pamphile, hodie, inquit, para:Abi domum. Id mi visus est dicere, Abi cito, et suspende te.Obstipui: censen’ me verbum potuisse ullum proloqui? autUllam causam, saltem ineptam, falsam, iniquam? Obmutui.Quod si ego rescissem id prius quid facerem, si quis nunc me roget?Aliquid facerem ut hoc ne facerem. Sed nunc quid primum exsequar?Tot me impediunt curae, quae meum animum divorsae trahunt,Amor, misericordia huius, nuptiarum sollicitatio,Tum patris pudor qui me tam leni passus animo est usque adhucQuae meo quomque animo libitum est facere. Eine ego ut advorser? hei mihi!Incertum est quid agam. MYSIS Misera timeo incertum hoc quorsum accidat.Sed nunc peropus est, aut hunc cum ipsa, aut me aliquid de illa adversum hunc loqui.Dum in dubio est animus, paulo momento huc vel illuc impellitur.PAMPHILUSQuis hic loquitur? Mysis? salve. MYSIS O salve, Pamphile. PAMPHILUS Quid agit? MYSIS Rogas?Laborat e dolore; atque ex hoc misera sollicita est, diemQuia olim in hunc sunt constitutae nuptiae: tum autem hoc timet,Ne deseras se. PAMPHILUS Hem, egone istuc conari queam?Ego propter me illam decipi miseram sinamQuae mihi suum animum atque omnem vitam credidit,Quam ego animo egregie caram pro uxore habuerim?