scímus: tanto ín metu núnc sumus ambae, tánta importúnitas tántaque iniúria fácta in nos ést modo hic íntus ab nóstro ero, quí scelestús sacerdótem anum praécipes réppulit própulit pérquam indignís modis nósque ab signo íntimo ví deripuít sua. séd nunc sese út ferunt rés fortunaéque nostrae, pár moriri ést. neque est mélius morte ín malis, rébus miserís. Trachalio Quid est? quae íllaec orátiost? césso ego has cónsolari? heús, Palaestra! Palaestra Quí vocat? Trachalio Ámpelisca. Ampelisca Óbsecro, quis est qui vocat? Palaestra Quís is est qui nóminat? Trachalio Sí respexís, scies. Palaestra Ó salutís meae spés. Trachalio Tace ac bóno animo es. mé vide. Palaestra Sí modo id líceat, vis ne ópprimat, quaé vis vim mi áfferam ipsa ádigit. Trachalio Ah, désine, nímis inepta es. Palaestra Desíste dictis núnciam miserám me consolári; nisi quid re praesidium apparas, Trachalio, acta haec res est. Ampelisca Certumst moriri quam hunc pati saevire lenonem in me. sed muliebri animo sum tamen: miserae quom venit in mentem mihi mortis, metus membra occupat. edepol hunc acerbum. Trachalio Bonum animum habete. Palaestra Nam, obsecro, unde áni mus mi invenitur? Trachalio Ne, inquam, timete; adsidite hic in ara.