me periisse et Philolachetem cupit erilem filium. occidit Spes nostra, nusquam stabulum est Confidentiae, nec Salus nobis saluti iam esse, si cupiat, potest: ita mali, maeroris montem maximum ad portum modo conspicatus sum: erus advenit peregre, periit Tranio. ecquis homo est, qui facere argenti cupiat aliquantum lucri, quí hodie sese excruciari meam vicem possit pati? ubi sunt isti plagipatidae, ferritribaces viri, vel isti qui hosticas trium númmum causa subeunt sub falas, ubi quinis aut denis hastis corpus transfigi solet? ego dabo ei talentum, primus qui in crucem excucurrerit; sed ea lege, ut offigantur bis pedes, bis bracchia. ubi id erit factum, a me argentum petito praesentarium. sed ego—sumne infelix, qui non curro curriculo domum? Philolaches Adest adest opsonium. eccum Tranio a portu redit. Tranio Philolaches. Philolaches Quid est? Tranio Et ego et tu— Philolaches Quid et ego et tu? Tranio Periimus. Philolaches Quid ita? Tranio Pater adest. Philolaches Quid ego ex te aúdio? Tranio Absumpti sumus. pater inquam tuos venit. Philolaches Vbi is est, obsecro? Tranio adest. Philolaches Quis id ait? quis vidit? Tranio Egomet inquam vidi. Philolaches Vae mihi.