Numquam hominem quemquam conveni, unde abierim lubentius.—EpidicvsIllic hinc abiit. solus nunc es. quo in loco haec res sit vides,Epidice: nisi quid tibi in tete auxili est, absumptus es.tantae in te impendent ruinae: nisi suffulcis firmiter,non potes subsistere, itaque in te inruont montes mali.néque ego nunc quó modome éxpeditum ex impedito faciam, consilium placet.égo miser pérpulimeís dolis senem, ut censeret suam sese emere filiam:ís suo fíliofídicinam emit, quam ipse amat, quam ábiens mandavit mihi.sí sibi nunc álteramáb legione adduxit animi causa, corium perdidi.nam úbi senex sénseritsíbi data esse verba, virgis dorsum despoliet meum.át enim tu praecave.át enim—bat enim, nihil est istuc. plane hoc corruptumst caput.néquam homo es, Epidice.quí lubidost male loqui?quía tu tete deseris.quíd faciam? mén rogas?tu quidem antehac aliis solebas dare consilia mutua.aliquid aliqua reperiundumst. sed ego cesso ire obviamadulescenti, ut quid negoti sit sciam. atque ipse illic est.tristis est. cum Chaeribulo incedit aequali suo.huc concedam, orationem unde horum placide persequar.

StratippoclesRem tibi sum elocutus omnem, Chaeribule, atque admodummeorum maerorum atque amorum summam edictavi tibi.ChaeribvlvsPraeter aetatem et virtutem stultus es, Stratippocles.idne pudet te, quia captivam genere prognatam bono