iam illic homo aurum scit me habere, eo me salutat blandius. Megadorvs Ain tu te valere? Evclio Pol ego haud perbene a pecunia. Megadorvs Pol si est animus aequos tibi, sat hábes qui bene vitam colas. Evclio Anus hercle huic indicium fecit de auro, perspicue palam est, cui ego iam linguam praecidam atque oculos effodiam domi. Megadorvs Quid tu solus tecum loquere? Evclio Meam pauperiem conqueror. virginem habeo grandem, dote cassam atque inlocabilem, neque eam queo locare cuiquam. Megadorvs Tace, bonum habe animum, Euclio. dabitur, adiuvabere a me. dic, si quid opust, impera. Evclio Nunc petit, cum pollicetur; inhiat aurum ut devoret. altera manu fert lapidem, panem ostentat altera. nemini credo qui large blandust dives pauperi: ubi manum inicit benigne, ibi onerat aliqua zamia. ego istos novi polypos, qui ubi quidquid tetigerunt tenent. Megadorvs Da mi operam parumper. paucis, Euclio, est quod te volo de communi re appellare mea et tua. Evclio Ei misero mihi, aurum mi intus harpagatum est. nunc hic eam rem volt, scio, mecum adire ad pactionem. verum intervisam domum. Megadorvs Quo abis? Evclio Iam ad te revortar: nunc est quod visam domum.— Megadorvs Credo edepol, ubi mentionem ego fecero de filia, mi ut despondeat, sese a me derideri rebitur; neque illo quisquam est alter hodie ex paupertate parcior. Evclio Di me servant, salva res est. salvom est si quid non perit.