XXVI

Olli respondit rex Albai longai

XXVII

Quos homines quondam Laurentis terra recepit

XXVIII

Et cita cum tremulis anus attulit artubus lumen.Talia tum memorat lacrimans exterrita somno:«Eurydica prognata, pater quam noster amavit,Vires vitaque corpus meum nunc deserit omne.Nam me visus homo pulcher per amoena salictaEt ripas raptare locosque novos: ita solaPostilla, germana soror, errare videbarTardaque vestigare et quaerere te neque posseCorde capessere: semita nulla pedem stabilibat.Exim compellare pater me voce videturHis verbis: ‘o gnata, tibi sunt ante gerendaeAerumnae, post ex fluvio fortuna resistet.’Haec effatus pater, germana, repente recessitNec sese dedit in conspectum corde cupitus,Quamquam multa manus ad caeli caerula templaTendebam lacrumans et blanda voce vocabam.Vix aegro cum corde meo me somnus reliquit.»

XXIX

«Te sale nata precor, Venus, et genetrix patris nostri,Ut me de caelo visas cognata parumper.

XXX

«Teque pater Tiberine tuo cum flumine sancto