XXVI 
						 Olli respondit rex Albai longai 
					 
						 XXVII 
						 Quos homines quondam Laurentis terra recepit 
					 
						 XXVIII 
						 Et cita cum tremulis anus attulit artubus lumen. Talia tum memorat lacrimans exterrita somno: «Eurydica prognata, pater quam noster amavit, Vires vitaque corpus meum nunc deserit omne. Nam me visus homo pulcher per amoena salicta Et ripas raptare locosque novos: ita sola Postilla, germana soror, errare videbar Tardaque vestigare et quaerere te neque posse Corde capessere: semita nulla pedem stabilibat. Exim compellare pater me voce videtur His verbis: ‘o gnata, tibi sunt ante gerendae Aerumnae, post ex fluvio fortuna resistet.’ Haec effatus pater, germana, repente recessit Nec sese dedit in conspectum corde cupitus, Quamquam multa manus ad caeli caerula templa Tendebam lacrumans et blanda voce vocabam. Vix aegro cum corde meo me somnus reliquit.» 
					 
						 XXIX 
						 «Te sale nata precor, Venus, et genetrix patris nostri, Ut me de caelo visas cognata parumper. 
					 
						 XXX 
						 «Teque pater Tiberine tuo cum flumine sancto