p.99 a2 Ἢ εἰ μὲν καθ᾿ αὑτὸ ἀποδέδεικται καὶ μὴ κατὰ σημειον.

Τὸ μὲν σημεῖον ἀεὶ τῷ πράγματι παρακολουθεῖ· τὸ δὲ συμβεβηκὸς δύναται καὶ ἔξωθεν >εἶναι>.

I οὐδ' R: om. Ua ἔσεται R 4 ὅτι bis L τὸ αὐτὸ τῶ (τῶ om. R) αὐτῶ LR: inv. ord. Ua ὑπάρχειν post 5 αἰτίων colloc. R: εἶναι L 5 αἰτίων scr psi: αἴτιον libri τῶ (ante γὰρ) R ὦ πρώτω Ua: ὡς πρώτω R: πρωτως L ὑπάρχον l. pr. 1. L δι' ἑνὸς— ὑπάρχει BL: om. RUa δι᾿ alt. om. a 6 τούτῳ e τοῦτο corr. L: τούτου R νῦν RL: om. RUa 7 ὑπάρχειν LU: ὑπάρχει Ra διὰ L: om. RUa 8 αἴτιον R τοῦτο om. LR 9 ante ἀνθp. add. τῷ L αὐτῷ L δείκνυται L: δεικνύει δείκνυσι B) τὸ R, om. τὸ Ua ὑπάρχον LR: ὑπάρχειν, post quod add. τὸ U, τί a, Ua τοῦ γὰρ RUa: διὰ τούτων γὰρ τῶν μέσων L 10 ὑπάρχει (ante οἶς) L 11 δὲ (post λύων) L τούτω U 13 ἐνδεικνύμενος φησὶν L 14 εἰ LR: ἡ Ua 16 τὸ αὐτὸ scripsi: τοῦτο Ua: om. LR ὑπάρχειν R 17 εἰπὼν L: om. RUa post ἐστὶν add. ἤτοι L post κατηγορουμένου add. τοῦ L 18 οὕτως R 20 διὰ tert. om. L 21 ἄλλῳ scripsi: ἄλλο libri τῷ αὐτῷ R ὑπάρχειν LR 25 ante τὸ prius add. ἐστέον δὲ ὅτι L μὲν L: om. RUa 26 εἶναι addidi Comment. Arist. XIII 3. Anon. in Aual. Post. II. 38

p. 99 a6 Εἰ δὲ μὴ, ὁμοίως ἕξει τὸ μέσον· εἰ μὲν ὁμώνυμα.

114r

Εἰ δὲ μὴ καθ' αὑτὸ εἴη ἀποδεικνύμενον μηδὲ διὰ τῶν καθ' αὑτὸ ὑπαρχόντων, ὁμοίως ἕξει τὸ μέσον, ὡς ἂν ἔχῃ καὶ τὸ οὗ ἡ αἰτία ζητεῖται. τοῦτο δὲ προσέθηκεν, ἐπειδὴ ἔδειξεν ὅτι καὶ τὸ αἴτιον δύναται μὴ καθ' αὑτὸ ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς ἢ σημεῖον λαμβάνεσθαι καὶ τὸ οὗ αἴτιον καὶ τὸ ᾧ εἰπὼν σ', ὅτι μὴ δοκεῖ τὰ τοιαῦτα προβλήματα, προσεθηκε τὸ εἰ δὲ μὴ, ἀντὶ τοῦ ‘εἰ δὲ καὶ ταῦτα ζητοῖτο ὡς προβλήματα', ὁμοίως ἕξει τὸ μέσον, αἂν μὲν ὁμώνυμον ᾖ τὸ αἰτιατόν, τοιοῦτον ἔσται καὶ τὸ αἴτιον, ἂν δὲ ὡς ἐν τῷ γένει, καὶ τὸ αἴτιον τοιοῦτον· ὁμοίως καὶ εἰ κατὰ ἀναλογίαν.

p. 99 a 16 Ἔχει δ' οὕτω τὸ παρακολουθεῖν τὸ αἴτιον ἀλλήλοις.

Τὸ μὲν ἔχει δ' οὕτω τὸ παρακολουθεῖν εἶπεν ἀντὶ τοῦ ‘ἔχει δὲ οὕτω περὶ τὸ παρακολουθεῖν'. τῷ δὲ παρακολουθεῖν ἀντὶ τοῦ ἀντιστρέφειν κέχρηται. τὸ δὲ κατάλληλον τῆς λέξεως τοιοῦτον· ἔχει δὲ οὕτω τὸ παρακολουθεῖν ἀλλήλοις τὸ αἴτιον καὶ οὗ αἴτιον καὶ ᾧ αἴτιον. ἔστι δὲ τὸ μὲν ᾧ αἴτιον τὸ ὑποκείμενον, τὸ δὲ οὗ αἴτιον τὸ τούτῳ ὑπάρχον. λέγει δὲ ταῦτα περὶ τῶν ἐν ταῖς ἀποδείξεσιν αἰτίων. εἰπὼν δ' τοῖς πρὸ τούτου ὅτι τὸ τοῦ πράγματος ἀλλὰ μὴ τὸ τοῦ συμπεράσματος αἴτιον καὶ τὸ οὗ αἴτιον ἀντακολουθεῖ ἀλλήλοις τῷ εἶναι τὸ αἴτιον ὁρισμὸν τοῦ αἰτιατοῦ φθάνει τε γὰρ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν εἰρηκὼς τοῦτο, καὶ νῦν δ' ἐρεῖ· τούτῳ γὰρ κέχρηται πρὸς τὴν δεῖξιν τοῦ μὴ δύνασθαι τὸ αὐτὸ πλείοσι δι' αἰτίας διαφόρους ὑπάρχον δείκνυσθαι ἀποδεικτικῶς) χρησάμενος δὲ καὶ τῷ καθόλου τινὸς τό τε αἴτιον καὶ τὸ αἰτιατὸν κατηγορεῖσθαι, νῦν λέγει πότε καὶ τὸ οὗ τό τε αἰτιατὸν καὶ τὸ αἴτιον καθ' αὑτὸ κατηγορεῖται ἀντιστρέφει ἐκείνοις, τῷ τε αἰτίῳ καὶ τῷ αἰτιατῷ· τοὺς γὰρ ὅρους ἀντιστρέφειν, ἐφ' ὧν καὶ ἡ κύκλῳ δεῖξις γίνεται.

p. 99a18 Καθ' ἕκαστον μὲν λαμβάνοντι τὸ οὗ αἴτιον.

Ὅτι ἀντακολουθεῖ καὶ ἀντιστρέφει τὸ αἴτιον καὶ τὸ οὗ αἴτιον καὶ τὸ ᾧ αἴτιον, ὅ ἐστιν ὁ ὑποκείμενος ὅρος, οὐκ ἀεί, ἀλλ' εἰ μὲν καθ’ ἕκαστον 2 ante εἰ add. τουτέστιν L μηδὲ L: ἢ μηδὲ RUa 3 ὡς ἔχει L 4 ὅτι RUa: ἐπεὶ L 5 ἢ L: om. RUa 6 ὧτινι L: ὧν Ua ὅτι οὐ μὴν L 7 ἀντὶ RUa: τουτέστι L ζητεῖται L 8 μὲν L: μὴ ὡς RUa ᾖ scripsi: εἴη L: ἓν RUa 11 post οὕτω add. διὰ Ua 12 εἶπεν om. L 13 παρὰ LR τὸ L: τοῦ RUa ἀντὶ τοῦ om. L: iterat U 14 ἐχρήσατο L 15 post παρακολουθεῖν add. ἤγουν ἀντιστρέφειν L 17 τὸ (superscr. L 1) τοῦτο L 18 ἐν τοῖς πρὸ τούτου] p. 98 a 2 19 post συμπεράσματος add. ἀλλ' ὡς RUa: om. L ἀντακολουθεῖ scripsi: ἀντακολουθεῖν RUa: άντακολουθεῖν δύνανται L 20 ἐν τοῖς ἔμπp.] p. 99 a3.4 21 ἐρεὶ] p. 99 a21.22 κέχρηται LR: χρῆται Ua 22 ὑπάρχον post πλείοσιν colloc. L 23 τὸ (ante καθ.) a 24 κατηγορῆσθαι pr. L : κατηγορεῖται Ua 25 αὑτὸ LR : αὑτὰ Ua κατηγορεῖται scripsi: κατηγορεῖσθαι libri 27 καθέκαστον Ua Arist.: καθέκαστα LR λαμβάνοντι LR Arist.: λαβοντι Ua 28,29 καὶ τὸ ᾦ αἵτιον om. L 29 ὅ LR: ὅπερ Ua εἶδος λαμβάνοιμεν τὸν ὑποκείμενον ὅρον, οὗ τὴν αἰτίαν τοῦ ὑπάρχειν τι 114r αὐτῷ ζητοῦμεν, ἐπὶ πλέν ἔσται τὸ οὗ τῆς ὑπάρξεως τὸ αἴτιον ζητοῦμεν, τὰ οἷς ὑπάρχει τὸ κατηγορούμενον, ἐπ' ἴσης ἔσται ὅ τε ὑποκείμενος ὅρος καὶ ὁ κατηγορούμενος, καὶ τὸ μέσον τε καὶ αἴτιον ὁμοίως ἕξει. ὡς γὰρ ἐχει τὸ κατηγορούμενον πρὸς τὸ ὑποκείμενον, οὕτω καὶ τὸ αἴτιον· ὁρισμὸς γὰρ τὸ αἴτιον δέδεικται τοῦ κατηγορουμένου. πρῶτον δὲ μέσον φησὶ τὸ προσεχὲς αἴτιον τῷ κατηγορουμένῳ, οὗ μηκέτι ἄλλο μέσον ἐστίν, ὃ καὶ αὐτὸ πρῶτον ἄκρον εἶπεν.

p. 99 a21 Ἔστι δὲ τὸ μέσον τὸ πρῶτον λόγος τοῦ πρώτου ἄκρου.

Διὰ τοῦτο καὶ πᾶσαι αἱ επιστῆμαι δι' ὁρισμοῦ γίνονται· πᾶσαι γὰρ ἀποδεικνύουσι τὰ κατ' αὐτάς· αἱ δ' ἀποδείξεις διὰ τοῦ αἰτίου· τὸ δ' αἴτιον λόγος καὶ ὁρισμὸς τοῦ πρώτου ἄκρου· τοῖς γὰρ τῶν πρώτων ὁρισμοῖς χρῶνται πρὸς τὰς τῶν μετὰ ταῦτα ἀποδείξεις.