IX. ΕΥΑΓΟΡΑΣ. Ἰστέον ὅτι τὸν λόγον τοῦτον ἔγραψεν Ἰσοκράτης πρὸς τὸν Νικοκλέα μετὰ τὴν
 παραίνεσιν τὴν πρὸς αὐτόν. πόθεν δὲ τοῦτο δῆλον; λέγομεν, ἐπειδὴ αὐτὸς
 φανερὸν ἡμῖν τοῦτο καθίστησι περὶ τὸ τέλος τοῦ λόγου τούτου λέγων ὅτι
 “οὐ νῦν σὲ παρακελεύομαι σπουδάζειν “περὶ τὴν ἀρετὴν, ἀλλὰ καὶ πάλαι,” ὅ
 ἐστιν ἐν ταῖς παραινέσεσιν. πρῶτον οὖν ἔγραψεν αὐτῷ τὰς
 παραινέσεις μετὰ τὸν τοῦ πατρὸς θάνατον, εἶτα δεύτερον τὸν ἐπιτάφιον
 τοῦτον, ἵνα πλέον καὶ διὰ τούτου εὔνους αὐτῷ φανῇ τιμῶν τὸν Εὐαγόρου
 θάνατον. λέγουσι δέ τινες ὅτι καὶ τριάκοντα τάλαντα ὑπὲρ τούτου
 ἐδέξατο. 1. συμβουλεύων] συμβουλεύσων quintæ, ubi similiter, ἡ
 δὲ στάσις Coraës. τοῦ λόγου πραγματική· συμβουλεύει γάρ. 2. ἓν μὲν—ἐᾶσαι
 τὴν] εἰ οἷόντε καὶ Legebatur συμβουλὴ γὰρ περὶ εἰρήνης. τούτους τοὺς
 χίους καὶ τοὺς ἄλλους ἐᾶσαι Verba περὶ εἰρήνης sunt inscriptio
 αὐτονόμους, εἶτα τῶ ἄλλω (sic) ἐάσαι orationis, recte a præcedentibus
 τὴν P. separata in P. 7. συμβουλὴ γάρ P. recte ut apparet 8—13. om. P.
 ex Argumento orationis 19. λέγων] p. 206 E.