100. ἐς Χρύσην· τότε κέν μιν] ὅτι Ζηνόδοτος γράφει αἴ κέν μιν. γελοῖον δὲ διστακτικῶς λέγειν τὸν μάντιν.

103. φρένες ἀμφιμέλαιναι] ἡ ἀμφί πρὸς τὸ πίμπλαντο, ἀπὸ τῆς τῶν ὑδάτων μεταφορᾶς· εἰσὶ δὲ τῶν ἐντοσθιδίων αἱ φρένες. (Soph. Tr. 931) “πλευρὰς ὑφʼ ἧπαρ καὶ φρένας.” ἤδη δὲ οἱ νεώτεροι με- λαίνας τὰς φρένας φασίν.

μέλαιναι] αἱ ἐν βάθει κείμεναι, ἢ τεταραγμέναι διὰ τὴν ὀργήν.

103, 104. * ὅτι ἀμφότεροι εἰς τὴν Ὀδύσσειαν (4, 661) μετάκειν- ται οὐκ ὀρθῶς.

105. Κάλχαντα πρώτιστα] ὅτι ἀπὸ τῶν ὄσσων κακῶς ὑπιδόμενος, οὐκ ἀπὸ τῆς ὄσσης, τῆς φωνῆς, κακολογήσας· οὐ γὰρ χρῆται Ὅμηρος τῇ ὄσσῃ ψιλῶς ἐπὶ τῆς φωνῆς, μᾶλλον δὲ ἐπὶ τῆς θείας κληδόνος.

106. *μάντι κακῶν] μετὰ τὸ κακῶν στικτέον.

μάντι κακῶν] ἡ συνήθεια μετὰ τὸ κακῶν στίζει, καὶ ἔστι τὸ σημαινόμενον κακόμαντι, ἤτοι τὸ δύσφημον τοῦ Κάλχαντος καὶ ἀεὶ τοιοῦτον λοιδοροῦντος τοῦ Ἀγαμέμνονος, ἢ τὸ παρακολουθοῦν ἀεὶ τοῖς μάντεσιν ὡς ἴδιον ἁμάρτημα τῷ Κάλχαντι προστριβομένου· μάντεως γὰρ τότε χρεία, ὅταν ἐν συμφορᾷ τινὲς ὦσιν.

κρήγυον] ὅτι ἅπαξ εἴρηται τὸ κρήγυον, καὶ οὐκ ἔστιν ἀληθὲς, 4. ἀπρατί] ἀπρατῆ v. Mavhoff. de Rhiano p. 83. 7. Ἀπολλώνιος] Rhodius, ut 15. *ἐντοσθιδίων] ἐντοσθίων videtur: v. Merkel. Proleg. ad 30. In marg. exteriore a m. re- Apoll. Rh. p. lxxvi. centiore ση. (i. e. σημειωτέον) ὅτι τὸ ἀπριάδην] Idem pro ἀπριάτην κρήγυον ἅπαξ. legit Rhianus Od. 14, 318: de quo ἀλλ᾿ ἀγαθόν· ἀντιδιαστέλλει γοῦν ἐπὶ τὸ “αἰεί τοι τὰ κάκʼ ἐστὶ φίλα.”

κρήγυον τὸ τῷ κέαρι ἡδὺ καὶ προσηνὲς, ὃ ταυτόν ἐστι τῷ θνμῆρες.