100. ἐς Χρύσην· τότε κέν μιν] ὅτι Ζηνόδοτος γράφει αἴ κέν μιν.
γελοῖον δὲ διστακτικῶς λέγειν τὸν μάντιν. 103. φρένες ἀμφιμέλαιναι] ἡ ἀμφί πρὸς τὸ πίμπλαντο, ἀπὸ τῆς
τῶν ὑδάτων μεταφορᾶς· εἰσὶ δὲ τῶν ἐντοσθιδίων αἱ φρένες. (Soph. 
Tr. 931) “πλευρὰς ὑφʼ ἧπαρ καὶ φρένας.” ἤδη δὲ οἱ νεώτεροι με-
λαίνας τὰς φρένας φασίν. μέλαιναι] αἱ ἐν βάθει κείμεναι, ἢ τεταραγμέναι διὰ τὴν ὀργήν. 103, 104. * ὅτι ἀμφότεροι εἰς τὴν Ὀδύσσειαν (4, 661) μετάκειν-
ται οὐκ ὀρθῶς. 105. Κάλχαντα πρώτιστα] ὅτι ἀπὸ τῶν ὄσσων κακῶς ὑπιδόμενος,
οὐκ ἀπὸ τῆς ὄσσης, τῆς φωνῆς, κακολογήσας· οὐ γὰρ χρῆται Ὅμηρος
τῇ ὄσσῃ ψιλῶς ἐπὶ τῆς φωνῆς, μᾶλλον δὲ ἐπὶ τῆς θείας κληδόνος. 106. *μάντι κακῶν] μετὰ τὸ κακῶν στικτέον. μάντι κακῶν] ἡ συνήθεια μετὰ τὸ κακῶν στίζει, καὶ ἔστι τὸ 
σημαινόμενον κακόμαντι, ἤτοι τὸ δύσφημον τοῦ Κάλχαντος καὶ ἀεὶ
τοιοῦτον λοιδοροῦντος τοῦ Ἀγαμέμνονος, ἢ τὸ παρακολουθοῦν ἀεὶ τοῖς
μάντεσιν ὡς ἴδιον ἁμάρτημα τῷ Κάλχαντι προστριβομένου· μάντεως
γὰρ τότε χρεία, ὅταν ἐν συμφορᾷ τινὲς ὦσιν. κρήγυον] ὅτι ἅπαξ εἴρηται τὸ κρήγυον, καὶ οὐκ ἔστιν ἀληθὲς, 
 4. ἀπρατί] ἀπρατῆ v. Mavhoff. de Rhiano p. 83.
7. Ἀπολλώνιος] Rhodius, ut 15. *ἐντοσθιδίων] ἐντοσθίων
videtur: v. Merkel. Proleg. ad 30. In marg. exteriore a m. re-
Apoll. Rh. p. lxxvi. centiore ση. (i. e. σημειωτέον) ὅτι τὸ
ἀπριάδην] Idem pro ἀπριάτην κρήγυον ἅπαξ.
legit Rhianus Od. 14, 318: de quo 

 
ἀλλ᾿ ἀγαθόν· ἀντιδιαστέλλει γοῦν ἐπὶ τὸ “αἰεί τοι τὰ κάκʼ ἐστὶ
φίλα.” κρήγυον τὸ τῷ κέαρι ἡδὺ καὶ προσηνὲς, ὃ ταυτόν ἐστι τῷ
θνμῆρες.