οἶσθα γάρ, ὡς Μενέλαος ἀνάλκιδός ἐστι γενέθλης·οὐ τοῖαι γεγάασιν ἐν Ἀργείοισι γυναῖκες,καὶ γὰρ ἀκιδνοτέροισιν ἀεξόμεναι μελέεσσινἀνδρῶν εἶδος ἔχουσι, νόθοι δʼ ἐγένοντο γυναῖκες.ἔννεπεν· ἡ δʼ ἐρόεσσαν ἐπὶ χθονὶ πῆξεν ὀπωπὴν δηρὸν ἀμηχανέουσα καὶ οὐκ ἠμείβετο νύμφη.ὀψὲ δὲ θαμβήσασα τόσην ἀνενείκατο φωνήν·ἀτρεκέως, ὦ ξεῖνε, τεῆς ποτε πυθμένα πάτρηςτὸ πρὶν ἐδωμήσαντο Ποσειδάων καὶ Ἀπόλλων;ἤθελον ἀθανάτων δαιδάλματα κεῖνα νοῆσαι καὶ νομὸν οἰοπόλοιο λιγύπνοον Ἀπόλλωνος,ἔνθα θεοδμήτοισι παρὰ προθύροισι πυλάωνπολλάκις εἰλιπόδεσσιν ἐφέσπετο βουσὶν Ἀπόλλων.ἀγρέο νῆν Σπάρτηθεν ἐπὶ Τροίην με κομίζων.ἕψομαι, ὡς Κυθέρεια γάμων βασίλεια κελεύει. οὐ τρομέω Μενέλαον, ὅταν Τροίη με νοήσῃ·τοίην συνθεσίην καλλίσφυρος ἔννεπε νύμφη.νὺξ δέ, πόνων ἄμπαυμα μετʼ ἠελίοιο κελεύθους,ὕπνον ἐλαφρίζουσα, παρήορον ὤπασεν ἠῶἀρχομένην· δοιὰς δὲ πύλας ὤιξεν ὀνείρων, τὴν μὲν ἀληθείης—κεράων ἀπελάμπετο κόσμος—ἔνθεν ἀναθρῴσκουσι θεῶν νημερτέες ὀμφαί,τὴν δὲ δολοφροσύνης, κενεῶν θρέπτειραν ὀνείρων.αὐτὰρ ὁ ποντοπόρων Ἑλένην ἐπὶ σέλματα νηῶνἐκ θαλάμων ἐκόμισσε φιλοξείνου Μενελάου, κυδιόων δʼ ὑπέροπλον ὑποσχεσίῃ Κυθερείηςφόρτον ἄγων ἔσπευδεν ἐς Ἴλιον ἰωχμοῖο.Ἑρμιόνη δʼ ἀνέμοισιν ἀπορρίψασα καλύπτρηνἱσταμένης πολύδακρυς ἀνέστενεν ἠριγενείης,πολλάκι δʼ ἀμφιπόλους θαλάμων ἔκτοσθε λαβοῦσα,